Rechts ruimt op

Ah, welk een feestelijke tijden voor rechts. Angela Merkel, de vrouw die nooit iets over zichzelf zegt, durfde zelfs een ontboezeming aan. „Ik ben gelukkig”, zei ze zondag, nadat ze een mandaat had gekregen voor de door haar zo vurig gewenste rechts-liberale coalitie. Zelden zag men haar zo intens lachen.

Van de 27 EU-lidstaten worden er 18 geleid door coalities waarin conservatieven de boventoon voeren. In zeven landen leveren de sociaal-democraten de premier. (Cyprus wordt gerund door een communist. Tsjechië heeft een partijloos statisticus als interim-manager.)

Van de grote West-Europese landen worden alleen Spanje, Groot-Brittannië en Portugal door links bestuurd. Nog wel. In Portugal raakte de PS zondag de absolute meerderheid kwijt. En Labourleider Gordon Brown is hard op weg naar de uitgang. Met een beetje pech voor links, wappert straks alleen in Madrid nog een rode vlag. José Zapatero zou wel eens een eenzame man kunnen worden.

De conservatieve golf heeft ook Brussel bereikt. De oude en nieuwe Commissievoorzitter Barroso is conservatief. Het Europees Parlement werd na de verkiezingen van juni conservatiever. Een conservatieve premier uit een klein land schijnt kans te maken op de nieuwe toppositie van voorzitter van de Europese Raad. Zo zou het nieuwe Europa er wel eens uit kunnen zien: Sarkozy, Merkel, Cameron, Barroso, Balkenende. En, oh ja, Berlusconi.

Wat betekent dat? In theorie wordt Europa nu gemodelleerd naar de drie gulden regels van het conservatisme: minder overheid, meer markt en – uiteraard – lagere belastingen.

Frankrijk onthaalde het bedrijfsleven gisteren op een vorstelijke belastingverlaging van 15 miljard euro, in de hoop de conjunctuur zo met een shock te reanimeren. Het Franse begrotingstekort zal mede daardoor oplopen tot 8,5 procent.

Duitse bedrijven waren er maandag als de kippen bij om eisen te stellen aan de nieuwe machthebbers. Ze willen minder bureaucratie, minder ontslagbescherming én lagere belastingen.

Cadeaus van Frans formaat liggen voor het Duitse bedrijfsleven niet in het verschiet. Merkel zegt kanselier van álle Duitsers te willen zijn en de CDU kent ook een machtige linkervleugel. Maar iets zal ze wel moeten doen met de wensen van de ondernemers: ze mocht in het Kanzleramt blijven dankzij de forse winst van de liberale FDP, een partij die non-stop belastingverlaging heeft geëist.

Na het feest komt de kater en die komt vaak harder aan dan men denkt. Vroeg of laat moet de schuldenberg die tijdens de kredietcrisis is ontstaan, opgeruimd worden. Dát wordt de grootste opgave voor de conservatieve machthebbers.

Bezuinigen is nooit een feest en nog politiek gevaarlijk ook. Eén fout in de regie en bij het Brandenburger Tor ziet het zwart van de demonstranten. De begrotingstekorten kunnen ook makkelijk de sfeer in de conservatieve familie bederven. Voor Duitsland en Nederland is begrotingsevenwicht een gulden regel. Frankrijk maakt, zoals altijd, minder haast.

Michel Kerres