Jij bent lief, maar de gitaar is nog veel liever

Mama don’t like no guitarpickers ’round here. Regie: Jacqueline van Vugt. In: 3 bioscopen. ***

Vrouwen houden van gitaristen, en dat weet de clientèle van de Amsterdamse gitaarwinkel De Plug. Beroepsmuzikanten en liefhebbers: ze verzamelen zich in de winkel van Peter Boelen om gitaren en pedalen uit te proberen of wat te jammen. Boelen werkt intussen aan zijn gedroomde zomerhitje Tralalala. Oudere mannen zijn het, met gelooide huid, vergruisde stem, versteende lever. En, zo blijkt, ‘dwaze vaders’ met een verbitterde ex die de omgang met hun kinderen bemoeilijkt.

Guitarpickers is een liefdevol portret van een subcultuur dat vrijwel zonder geld werd gemaakt. Dankzij de inzet, het enthousiasme en het talent van Jacqueline van Vugt, die deze week in Utrecht onvermoeibaar flyers uitdeelde: ook de promotie doet ze zelf.

De film begint als een traag groepsportret, voortgestuwd door muziek. Maar geleidelijk dringt de tragiek achter die krokodillenlederen koppen tot je door; dit is een film die beter wordt naarmate hij langer duurt.

Een ex sleepte Van Vugt vorige week voor de rechter om een documentaire te dwarsbomen waarin haar gewezen echtgenoot een glansrol speelt. Guitarpickers geeft een indicatie waar de bitterheid van de ex vandaan komt: gitaar en vrouw eindigen vaak als dodelijke rivalen. Ooit smolt ze toen de gitarist „wat ben je lief” tokkelde; later werd ze razend toen hij zijn gitaar nog liever bleek te vinden. „Je beste vriend, zeker als hij doet wat je wilt”, zegt iemand. En vlinders in hun buik, dat krijgt gitarist David Hollestelle vooral bij de gedachte aan zijn volgende optreden.