Ik kan eindelijk ademhalen

Twee jaar geleden vertelde Michele McIntosh dat ze een subprime-hypotheek had.

De problemen op de huizenmarkt zijn niet opgelost, de hare ook niet.

Begin deze zomer, met een betaalachterstand van 25.000 dollar en een brief met de datum waarop haar huis zou worden geveild, wist Michele McIntosh, 46 jaar oud en alleenstaande zwarte moeder van drie kinderen, het echt niet meer. „Ik besloot het allemaal maar over me heen te laten komen.” Haar dochter Ayanna „begon de koffers al te pakken, Adrienne reageerde niet eens.”

Elke acht seconden – avonduren, zon- en feestdagen meegerekend – krijgt een Amerikaans gezin te horen dat het op straat wordt gezet wegens hypotheekschulden. Daarmee is het probleem waarmee de grootste wereldwijde economische neergang in decennia begon, de Amerikaanse huizenmarkt, nog steeds niet gestabiliseerd. In de VS worden tijdens deze crisis zes miljoen huizenbezitters uit huis gezet: twee keer zoveel als het aantal koopwoningen in Nederland.

Toen Michele McIntosh twee jaar geleden het verhaal over haar ervaringen als huiseigenaar aan deze krant vertelde, werd de imploderende woningmarkt al als een reëel gevaar voor de economie gezien. Overheden probeerden in te grijpen met noodprogramma’s. Opvangcentra breidden hun capaciteit uit. En vastgoedzwendelaars zagen een nieuwe markt ontstaan.

Michele McIntosh heeft met al deze zaken te maken gehad, sinds zij een flat kocht in de afgelegen New Yorkse woonwijk Far Rockaway. Dat ze nog maar een paar jaar daarvoor op straat leefde, was geen probleem. Ze kon wel een subprime-hypotheek krijgen.

Al snel stegen haar maandlasten van 1.000 naar 1.600 dollar per maand – terwijl ze met haar twee banen als directiesecretaresse en tassenverkoopster bij Macy’s minder verdiende. In die tijd vertrok ze ’s ochtends om zes uur van huis, kwam ze om elf uur ’s avonds thuis en werkte ze ook in het weekend. „Mijn dochters waren zichzelf aan het opvoeden.”

Ze nam ontslag als secretaresse, liep weg bij Macy’s – en vond een secretaressebaan bij een verkoper van reclame. Ze vertelt het vol trots, in een vergaderzaaltje van het bedrijf, op de 35ste verdieping van een kantoortoren op Manhattan.

Financieel ging het echter steeds slechter, de achterstanden bleven oplopen. Michele McIntosh werd te bang om haar hypotheekverstrekker te bellen voor een afspraak. Een hulpinstantie deed dat toen maar voor haar. Saxon Home Mortgage (dat niet wil meewerken aan dit verhaal) wilde de verhouding met Michele McIntosh best herstellen, maar daarvoor moest ze éérst 13.000 dollar betalen. Dat was dus kansloos.

De volgende stap was dat ze voor de rechter moest verschijnen. Ze delfde het onderspit, de rechter gaf de hypotheekverstrekker gelijk. Michele McIntosh had een forse betalingsachterstand, Saxon mocht de executieveilingprocedure doorzetten. „Ik wist niet meer wat ik moest doen, ik had alle mogelijke wegen geprobeerd.” Dat was bijna een jaar geleden.

Daarna kreeg Michele McIntosh opeens veel post. Van makelaars die zeiden te willen helpen. Van hypotheekbedrijven die het afsluiten van een nieuwe hypotheek voorstelden. „Natuurlijk had ik verhalen in de krant gelezen over dit soort zwendelaars. Maar ik had al jaren niets meer betaald en zat diep in de hypotheekschulden.”

Afgelopen april ontving ze een brief van Saxons advocaten. „We hebben een datum voor de executieveiling van uw woning: 19 mei.” Waarom toen pas, een jaar nadat de rechter de hypotheekverstrekker in het gelijk had gesteld? Ze hadden het zeker te druk met alle andere probleemgevallen, denkt Michele McIntosh. Haar grootste angst werd dat ze op een dag nieuwe sloten op de deur aan zou treffen, met de spullen van de kinderen nog binnen.

Ze besloot opnieuw in zee te gaan met een commercieel vastgoedbedrijf dat zichzelf per post had aangeboden. „Ik weet het, ik weet het. Maar ik was wanhopig en ik wilde iedereen met positief nieuws geloven. Als Peter Pan had aangebeld met de mededeling ‘ik koop je huis’, had ik óók gedacht dat dat waar was.”

Na een aanbetaling van 3.000 dollar zou Peoples First Financial helpen het huis te kopen van Saxon Home Mortgage – en nieuwe betaalafspraken met haar maken. Ze besloot „het geld bijeen te schrapen en te betalen”. Ze moest bankafschriften sturen, haar burgerservicenummer geven, inkomensbewijzen overleggen. Maar teruggebeld werd ze niet. „Had ik nou duizenden dollars die ik nauwelijks kon missen over de balk gesmeten?”

De aangekondigde uitzetting bleef uit. En opeens liet Peoples First Fincancial wél van zich horen: Michele McIntosh kon aanspraak maken, hoorde ze, op een overheidsprogramma waardoor ze in haar huis kon blijven. Haar rente werd verlaagd van 12 naar 8,25 procent, zodat ze weer kon gaan aflossen. Om aan het project deel te kunnen nemen, moest ze wel direct drie aanbetalingen van elk 1.229 dollar doen. Ze hapte.

Maar dan wordt het weer stil. Op internet zijn eindeloze klachten over Peoples First Fincancial te vinden, de telefoon wordt er niet opgenomen en op e-mails niet gereageerd. Maar Michele McIntosh heeft de eerste van de drie cheques reeds verstuurd en is opgelucht. Eindelijk, ein-de-lijk, „kan ik weer ademhalen. Volgens mij behouden we ons huis.”