Wereldwijde webben

GPS: 52.0357, 4.7719 12:29 uur Kippenkade Erik van Zuylen

Waar: Reeuwijkse Plassen. Route ‘Kippenkade’ van www.ontrack.nl

Afstand: 14 km

Aan een kanaal in Reeuwijk wordt zij aan zij gevist door 45 leden van de Eindhovense Hengelsportvereniging. Er zit hier brasem, voorn, karper en soms vangt er iemand een snoek, vertelt een meneer die te vriendelijk is om het, zoals vissers betaamt, uren zonder gesprek te doen. „Wie het grootste gewicht heeft gevangen, wint. Die is de koning.” „En u?” „Ik ben een keer vierde geworden.”

We slaan de hoek om. We wandelen langs een smalle vaart die de weg scheidt van de knusse villa’s. Tussen de roze waterlelies drijft soms een appel. Ver weg, achter huizen en heggen en de plas die hier alleen bij glimpen zichtbaar is, blaken koeienruggen in het zomerlicht.

Een vloot witte ganzen zwemt aan en houdt halt om te eten, wipduikend, met trappelende oranje voeten en de staart in de lucht. Een reiger vangt, met een uithaal van zijn sabelsnavel, een spartelend visje.

Op de houten ophaalbruggen, aan de heggen en de hekken, eigenlijk overal zitten zware spinnen middenin de kunstwerken die ze hebben geweven. In hun wereldwijde webben deinen hun prooien. Ze vangen ook de zon, het licht kleeft langs de spinnedraden.

Op Reeuwijk volgt Sluipwijk. Weer villaatjes. En dan komt er een dam met uitzicht, hij steekt dwars door de plas. Hij is begroeid met elzenhout. Achter het gepluimde riet strekt zich het grote water uit. Ervoor liggen, aan beide kanten van de weg, sloten vol kikkerbeet met witte bloemetjes en hoog opgeschoten pijlkruid. Hier is weinig huis. Waar er wel één is, trakteren de bewoners op twee ontroerende mensfiguren. De beelden staan op het water, elk met een kleine koffer in de hand. Ze zijn een lofzang op het staren in de verte. Aan hun voeten slaat een school voorntjes (die vissen met die rode vinnen) kolkjes in het wateroppervlak. „Een school op vrij zinnige grondslag”, meent man.

De volgende dijk trekt een streep door het weiland. Het dikke dorre gras op zijn kruin knarst aangenaam onder wandelvoeten. Schapen smeren ’m. Een kleine witte poes is eerst twee oren tussen de hoge halmen, en dan een snuit waaronder een muis bungelt. Die muizen hier zijn zorgeloos, er kuiert er een voor me uit.

Daar zijn de plassen weer. Gelegenheidsschippers draaien de zelfbedieningsbruggen open. Of ze gaan zo plat in hun motorschuitjes liggen dat ze er onderdoor kunnen piepen. De nazomerzon slaat licht in de kuiltjes in het water.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via www.nrc.nl/nrcweekblad