Voor volk en vaderland word ik wel pensioendode

Diep geroerd las ik vorige week de ingezonden brief van Dr. K. Hoefnagels: `Voorkom pensioendoden, verhoog de AOW-leeftijd` (Opiniepagina, 22 augustus). Bijna had ik kunnen behoren tot de pensioendoden die blijken te vallen door de abrupte overgang van een werkzaam naar een werkloos leven. Ik prijs mij ineens zó intens gelukkig dat ik tot nu toe bij iedere wetswijziging op het terrein van pensioenvoorzieningen nét gered ben. Wat een mazzel, dat ik op 25 april 1950 geboren ben en dat de scheidslijn steeds op 01-01-1950 ligt.

Na ampele overweging ben ik echter gaarne bereid om een offer te brengen voor volk en vaderland en ik denk dat velen van mijn leeftijd daartoe ook bereid zijn. Laat ons gewoon op ons 65ste met pensioen gaan. Wij sterven dan massaal en het hele probleem van die AOW en pensioentekorten is in één klap opgelost. Een probleem dat overigens afgezien van alles maar een generatie geduurd zou hebben en dus altijd al een gecreëerd probleem was.