Smashmode

Mode is er om je te onderscheiden. Althans, zo voel ik dat. Misschien is het om die reden dat ik me zelden bij een vereniging of club heb aangesloten. Alleen de gedachte al aan een veelvoud van dezelfde hockeyrokjes met bijbehorende polo geeft me kippenvel. Van het dozijn heupspijkerbroeken dat ik afgelopen week tijdens een introductie van de lokale studentenvereniging voorbij zag banjeren werd ik een beetje verdrietig.

Dat kwam vooral omdat die spijkerbroek inclusief vale plekken en boven de broek uitpiepende bilspleet zo a-modieus is dat het pijn doet aan de ogen. Net zoals de rode broek voor mannen trouwens (lieve dames en heren corpsbal: dat kan beter!). Maar ook omdat het groepje studenten (met de nadruk op groepje) me herinnerde aan de enige dag dat ik lid was van een club. Een tennisclub om precies te zijn. Gekleed in oranje legging en top met panterprint werd ik door de meisjes in stralend wit tennisuniform uitgemaakt voor wortel.

Toch ga ik het dit najaar weer proberen, bij diezelfde tennisclub. Want tennissen gaat zo moeilijk alleen. Op de foto is te zien wat ik tijdens mijn welkomstborrel ga dragen: een gele blouse van de Nederlandse mannenmodeontwerper Jeroen van Tuyl. Daaronder een korte gedrapeerde broek die aan de benen van de moderne corpsbal trouwens ook niet zou misstaan.

De ietwat foute, oranje lippenstift is opgedragen aan de gemene meisjes die nu vast vrouwen zijn geworden. De stippellegging van de piepjonge ontwerper Morgan Mansvelt Beck zorgt voor het grapje. Een set degelijke kleren waarmee ik hoop voor een volwaardig lid te worden aangezien. Hoor ik toch nog bij een clubje.