Peuter: Ik was ooit piloot

Een elfjarige jongen uit de VS beweert dat hij in een vorig leven oorlogspiloot was. Zijn verhaal is nu in boekvorm verschenen. Reïncarnatieaanhangers zijn blij met hem en alle media-aandacht, maar anderen proberen zijn verhaal te kraken.

Sceptici hebben nooit rust. Amerikaanse bestrijders van het idee dat er meer is tussen hemel en aarde zijn dezer dagen druk met Soul Survivor – The Reincarnation of a World War II Fighter Pilot, dat in juni verscheen.

Het boek gaat over James Leininger (1998-) die als tweejarige keer op keer dezelfde nachtmerrie had: hij zat in een neerstortend, brandend vliegtuig. Op rustiger momenten gaf hij zijn ouders Bruce en Andrea details. Zijn vliegtuig was opgestegen „from a boat”. Hoe heette die boot? „Natoma”. Waarom crashte je vliegtuig? „It got shot.” Door wie? „The Japanese!” Hoe heette je? „James.” Had je vrienden? „Jack. Jack Larsen. He was a pilot too.”

Op Google vonden de ouders binnen één korte surfsessie de Natoma Bay, een vliegdekschip in de strijd tegen Japan. Piloot b.d. Jack Larsen werd getraceerd via de veteranenclub Natoma Bay Association. Bij het zien van een luchtfoto van het Japanse eiland Iwo Jima zei Leininger, net twee, dat hij daar was neergeschoten. De Natoma Bay verloor bij Iwo Jima één piloot dus Leininger zou, eventueel, de wederinvlezing zijn van luitenant James Huston. (1923-1945). Sceptici benadrukken dat Huston niet sneuvelde bij Iwo Jima, maar 270 kilometer noordelijker, bij Chichi Jima. Dus we mailen naar vader Bruce: wat zei zijn zoon nou precies? Bruce Leininger mailt terug: „He actually said: ‘That’s when my plane was shot down.’ See attached photo from book.” When, dus wanneer. Maar hij zei dus niet where, waar.

Leininger meldde in mei 2000, na een bezoek aan het Cavanaugh Flight Museum in Dallas, dat hij vloog in een Corsair. Voer voor sceptici, blijkt op internet, alleen stond in het museum in mei 2000 geen Corsair. Een ander sceptisch punt: er vlogen geen Corsairs op de Natoma Bay. Maar Huston was in 1944 Corsair-testpiloot, en Leininger zei nooit dat hij was omgekomen in een Corsair. Het relaas van de peuter (inmiddels elf en oorlogsherinneringenvrij) werd gecheckt met duizenden documenten en tientallen interviews. Hij was al vier keer van VS-kust tot kust op tv. Als getuigen staan de ouders niet alleen want Leininger deed ook uitspraken tegenover journalisten en Natoma Bay-veteranen. „You’re Bob Greenwalt”, zei hij tegen de 80-plussende, sceptische Corsair-testpiloot Bob Greenwalt. „I recognize your voice” - Ik herken je stem.

Sceptici hebben de zaak nog niet gekraakt. „Kan iemand dit omver halen?” vroeg iemand op Freethought and Rationalism Discussion Board, en suggereerde dat een babysitter de informatiebron was. Het Rational Response Squad schreef: „Dit schijnt een vlaggeschip voor reïncarnatie te zijn geworden en gelovigen gebruiken het als bewijs voor het bestaan van God.” Psychiater Jim Tucker, geen scepticus en hoofd van de afdeling reïncarnatieonderzoek van de University of Virginia, noemt de conclusie dat Leininger Huston was „welverdiend”, gelet op alle research. Carol Bowman, auteur van het in zestien talen uitgebrachte Children’s Past Lives – How Past Life Memories Affect Your Child spreekt van „het beste Amerikaanse geval van een kind met herinneringen aan een vorig leven van de duizenden die ik heb meegemaakt”. Maar volgens professor Paul Kurtz, voorzitter van het Committee for Skeptical Inquiry, had James alles „opgevangen bij conversaties thuis of hij had het van vriendjes”. Niettemin verscheen deze maand een Britse editie, andere buitenlandse uitgaven volgen, en Carol Bowman e-mailt dat het verhaal „in de Verenigde Staten als een prairiebrand om zich heen grijpt”. Wordt zeker vervolgd.