De vrijwilliger

‘Leonidas, Leonidas, we gaan er tegen aan. Leonidas, Leonidas, we zullen ze verslaan.’ Het opzwepende gekir van een kinderkoor dwarrelt over kunststofveld KG 4 van de gelijknamige Rotterdamse hockeyvereniging, de blonde meisjes van D3 beginnen aan hun allereerste wedstrijd. Jan Lelieveldt (47) speelt coach en voor hem is dit eveneens de allereerste keer. Fluitiste van dienst en Jans fulltime mental coach is echtgenote Marjolein (41). Ze kennen elkaar al vanaf de mini’s en besloten al vroeg om ook privé de spelvreugde voort te zetten. Het overleg daarover vond – hoe romantisch – plaats in de stedelijke dierentuin, Jan was zo nerveus dat hij, op het parkeerterrein aangeland, er een autodeur uitreed. Alles was en is en zal hockey zijn in dit gezin, volgens hun drie eveneens aan het spel verslaafde kinderen wordt er zelden tot nooit over iets anders gepraat in Huize Lelieveldt. Het is een manier van leven, aldus Marjolein. Die gemiddeld dertig, haar man tien uur per week met haar club in touw is. Want niet iedereen is er van overtuigd dat vrijwilligerswerk gedaan moet worden: we betalen toch contributie! Bij een naburige en als elitair – ballotage! – bekend staande hockeyclub worden ex-verslaafden en -delinquenten ingezet om het clubhuis te verven; er was daarvoor geen enkel clublid te porren. Als beloning is er een goede maaltijd en een spelletje hockey met versleten hockeysticks.

Dit is de zeventiende en laatste aflevering in een serie over vrijwilligers in de sport.