'Mooie benen' in de kinderschoenen

De bulletins van het NOS Sportjournaal barsten deze week uit hun voegen van de internationale kampioenschappen met Nederlandse deelnemers. De EK hockey, WK judo, EK paardensport en WK roeien worden op de voet gevolgd. In geen van die takken van sport krijgen vrouwelijke atleten minder aandacht dan mannelijke. Alleen van de EK voetbal voor vrouwen in Finland wordt weinig tot niets vernomen.

Dat het Nederlandse nationale team voor het eerst deelneemt en op het punt staat de tweede ronde te bereiken, daarvan doen de kranten wel verslag. Op televisie is vrouwenvoetbal zo goed als afwezig, op een kwartiertje na: zondagmiddag bij RTL over de nationale competitie. Je kunt bijna niet anders concluderen dan dat sportjournalisten op televisie voetbal nog steeds niets voor meiden vinden, ook al is het de snelst groeiende sport in Nederland.

Met grote nieuwsgierigheid keek ik dan ook naar de documentaire Mooie benen (VPRO) van Hansje Quartel, die een seizoen lang het team van ADO Den Haag volgde in de – in 2007 geformeerde – Eredivisie voor vrouwen. Maar ook de dubbelzinnige titel doet vermoeden dat het onderwerp net zo serieus werd genomen als door de mannelijke supporters die een tekening van een gevulde beha in de clubkleuren groen en geel op de tribune hingen.

De documentaire voedt wel de gedachte dat vrouwenvoetbal in Nederland nog in de kinderschoenen staat. De speelsters zijn amateurs, die het moeten stellen met alleen een reisvergoeding. Quartel zoomt in op de international Karin Legemate, die bij haar club problemen heeft met enkele jongere teamgenoten. Die zien tegen haar op maar pikken het niet als ze te fanatiek kritiek levert op een foute pass. Aan het slot van het seizoen vertrekt ze naar kampioen AZ, waar het vrouwenvoetbal professioneler wordt benaderd. De Haagse coach Sarina Wiegman kijkt zuur en vindt eigenlijk dat Karin zich meer had moeten aanpassen.

Die weerzin tegen ambitie en vermeend vedettegedrag vormt ook de charme van het spelen voor een klein publiek en navenante beloning. Het wordt duidelijk dat Nederland internationaal achterop loopt als het gaat om vrouwenvoetbal op topniveau. Des te belangrijker is dat succesje in Finland. Het negeren daarvan op televisie is niet bepaald een stimulans. Het beste wat je in dit stadium kunt verwachten is welwillendheid. On Air (NCRV) toonde deze week wel beelden van de overwinning op Oekraïne. Voetbalanalyticus Henk Spaan, die jarenlang het elftal van zijn dochter trainde, noemde bij die gelegenheid één van de doelpunten „echt voetbal”. Misschien moet er een quotum komen van vijf procent van alle voetbalzendtijd voor vrouwen.