Janneke Vreugdenhil

In de dvd-grabbelbak bij de Free Record Shop en aanverwante winkels vind je soms een parel. Mijn pas gevonden parel: de dvd-box van Medisch Centrum West, seizoen 1.

Voor de volwassen krantenlezers die in de jaren tachtig zijn geboren – en dat zijn er veel –: Medisch Centrum West was de eerste echte Nederlandse ziekenhuisserie. Maar dat is een te klinische definitie. Medisch Centrum West was een nieuwe stap in de televisiecultuur, een drama, een verslaving, een levenswijze. Met drie tot vier miljoen kijkers.

Ik raakte als ik de donderende celli van de eindtune hoorde (met daaronder indrukwekkende helikoptershots van het Zuiderzeeziekenhuis in Lelystad) altijd in een depressie omdat het weer een week zou duren voor het verder zou gaan.

Gisteren keek ik aflevering 1, ‘Het Verzoek’. Ik wist dat televisie de afgelopen twintig jaar een stuk sneller is geworden. Maar dat het vroeger zó langzaam ging – daar had ik geen idee van. Alleen al de optiteling, waarin letterlijk alle artsen, co-assistenten, patiënten en figuranten worden voorgesteld, duurde ongeveer een kwartier.

Tv was ook onverstaanbaar. Bij Medisch Centrum West was het extra erg omdat er nogal veel, en ook nogal te pas en te onpas, werd gesmeten met medische termen. ‘Mevrouw Oudenaar heeft de pappelepep aan haar thoradicium’, klonk het statig uit de mond van de chef de clinique (die tijdens deze diagnose uiteraard stevig zat te roken in zijn kantoor). Het hielp voor de verstaanbaarheid niet dat onder alle scènes dezelfde luide, opgewekte liftmuziek was gezet. Ongepaste muziek in dit geval, want de pappelepep aan je thoradicium bleek iets heel ergs: een co-assistent en de sociaal verpleegkundige pleegden even later dan ook op knullige wijze euthanasie op mevrouw Oudenaar.

Ook onvoorstelbaar: in die tijd had je in tv-series één allochtoon (toen nog: buitenlander). Dat was altijd een Surinamer of Antilliaan, en die maakte de hele tijd grapjes en lachte daarbij als een bezetene. En het lekkerste wijf van het ziekenhuis – verpleegster Ingrid – liep rond in een witte gehaakte trui met doorschijnende schoudervullingen, een stonewashed wortelbroek en grote, zwarte plastic oorbellen. En dan was ze nog steeds het lekkerste wijf van het ziekenhuis.

Het enige wat overeenkomt met ziekenhuisseries van nu is dat in Medisch Centrum West de verplegende staf – vooral Ingrid – en de artsen elkaar constant bespringen in de pantry. Want de sfeer van ernstig zieke mensen en bloedinfusen werkt in ziekenhuisseries van alle tijden als een krachtig afrodisiacum.

Aaf Brandt Corstius

Lees alle columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf