Ik ben toch liever een knuffelbeer

Zanger Denvis staat bekend als ruige, uitzinnige rocker, maar hij is ook toegewijd vader.

Leon Verdonschot baseerde een roman op Denvis’ veelbewogen bestaan.

(Foto Mieke Meesen) (Foto Mieke Meesen) Meesen, Mieke

Er zit een man in een taart. Hij is naakt en heeft dankzij twee Viagra’s een erectie. Als de band begint te spelen, zal de taart het podium worden opgereden. Dan moet de man eruit springen en in vol ornaat het nummer I Got Erection van de Noorse band Turbonegro brullen. Dat wordt het hoogtepunt van de honderdste editie van Karaoke From Hell, een berucht hardrockfeest in Zürich.De scène is afkomstig uit Denvis, een rockroman van popjournalist Leon Verdonschot.

Denvis bestaat echt. Hij is al zo’n tien jaar de zanger van de Eindhovense rock-’n-roll-band The Spades. Die band is op zijn zachtst gezegd geruchtmakend. Dat begon al bij de naam – spades is slang voor negers – en het debuutalbum, waarop een foto van vijf boze negers inderdaad de suggestie wekte dat het om een zwarte band ging. Niet iedereen kon dat waarderen. Een Britse boeker, die de grap te laat ontdekte, blies alsnog een hele tournee af.

The Spades groeide uit tot een gevreesde rockact. Optredens ontaardden niet zelden in vechtpartijen tussen bandleden. Of Denvis verwondde zich, of hij eindigde de avond met zijn broek op de enkels.

Je zou het niet zeggen, als je Dennis Grotenhuis (37) koffie ziet zetten in zijn rijtjeshuis in Eindhoven. In de keuken zwerft kinderspeelgoed. Op de koelkast prijkt zowel een foto van oma als van zijn zoontje. „Dat is Lou”, wijst de trotste vader. „Tweeënhalf is-ie, hééél lief en ook hééél stout.”

De zanger die naakt uit een taart springt, is ook huisvader. Een contrast.

„Omdat ik de zanger van The Spades ben, denken sommigen dat ik te allen tijde ergens een stiletto in kan zetten. Ik vind dat verschrikkelijk. Ik dacht altijd: mensen kunnen wel door dat geintje heenkijken.

„Zo extreem als ik op het podium tekeer kan gaan, zo kalm kan ik een half uur lang met Lou in bad zitten om scheetjes op elkaars buik te laten. Lekker koken, de natuur intrekken of een boek lezen en ’s avond laat beseffen dat die hele fuck-tv niet heeft aangestaan; dat zijn mijn geluksmomenten. Als ik met Loutje en mijn meisje door de stad loop, ben ik een grote knuffelbeer. En ik ben toch echt liever de grote knuffelbeer dan de ontzettende bruut van wie mensen bang zijn dat hij ze iets zal aandoen.”

Heb je het daar niet naar gemaakt?

„Met The Spades hebben we ons als varkens gedragen. Het bier droop van de muren. Lullen uit je broek, boksbeugels in de lucht en bebloede bovenlippen. Mijn microfoon in de lucht gooien, wegkoppen en met een kapot voorhoofd verder zingen. Al die clichés hoorden bij de pose.”

Waarom?

„Dat komt uit jezelf. Dat is een bepaalde manie die zich van je meester maakt. Dat ga je niet zitten bedenken. Soms begon het publiek aan mijn broek te trekken. Die hing dan in flarden langs mijn lijf, met mijn lul uit de ene kant en mijn ballen uit de andere. Vervolgens kreeg ik tweehonderd biertjes over me heen gegooid. Dat was lachen. Dat was echt super. Dat we op zo’n manier hebben doorgedraafd, dat zal ik mijn leven lang koesteren.

„Keihard zuipen en snuiven, nachten doorhalen, het was schering en inslag. Maar dat heeft ook consequenties: je wordt een zombie die alles maar half meemaakt en daarna drie dagen in bed ligt. Met een kind erbij voel je je daar schuldig over. Opeens dacht ik: nu geloof ik er niet meer in. Vanaf dat moment heb ik nooit meer een boksbeugel om gehad en ging het alleen nog om de muziek.

„Met Denvis & The Real Deal speel ik met blazers, piano, hammondorgel, pedal steel en zangeressen. Daarin kan ik helemaal wegtrekken. Jezelf verliezen in liedjes, dat is een euforische ervaring. Dat staat veel dichter bij de pure liefde voor muziek.”

Hoe vind je jezelf als romanpersonage?

„Fantastisch, ook al kende ik het verhaal al. Ik was gecharmeerd van het feit dat Leon mijn leven interessant genoeg vond om er iets mee te doen. We hebben urenlange, heel diepe gesprekken gevoerd. Dat was hilarisch, maar soms ook donker en emotioneel. Als je me uitdaagt om over mezelf te praten, houd ik niet meer op. Dan moet je echt na een paar uur de stekker eruit trekken.”

Hoe komt dat?

„Ik vind mezelf zo leuk.Het is aangeboren. Op school wilde ik al kunstschilder, acteur of rockster worden. Het is iets primitiefs, een van de eerste levensbehoeften. Je creëert iets en wilt van anderen horen dat ze dat mooi vinden.”

Is het niet confronterend om over jezelf te lezen?

„Af en toe wel. Fucking hell, dacht ik bij het verhaal over mijn jeugd, dat staat er nu wel zwart op wit. Maar er is geen woord van gelogen.”

De Denvis uit het boek werd gepest op school.

„Ik week af, zat altijd in dromenland en vond sport verschrikkelijk. Daardoor was het met de andere kids niet al te gezellig. Als zij gingen voetballen, zat ik op mijn kamertje teksten van Doe Maar uit mijn hoofd te leren.

„Hoe duf het ook klinkt, ik heb heel veel gehad aan mijn zanggroep, Feeling Free. Met een dirigent en een pianist zongen we nummers van The Beatles, Simon & Garfunkel en Up With People. Het klonk nog best goed en het was leuker dan thuis te zitten afwachten of de bom wel of niet ging barsten. Er was heel veel spanning. Ik wist dat mijn ouders uit elkaar zouden gaan.”

Je vader deelde ook wel eens een tik uit.

„Zeker weten. Hij had ongecontroleerde driftbuien en woede-aanvallen. Maar die kwamen voort uit pure frustratie. Hij heeft nooit iets van zijn ouders geleerd. Hij kreeg een boterham voorgezet of een nieuwe broek toegeworpen, en dat was het. Er zat geen kus bij, geen lief woord, niks. Het was meer van: het leeft en het groeit. Dat is het meest schofterige wat je een kind kunt aandoen. Het was niet zo dat mijn pa ons moedwillig slecht behandelde. Iemand die aan alcohol verslaafd is heeft het gezinsleven nu eenmaal niet als eerste prioriteit.”

Komt daar de hang naar aandacht vandaan?

„Wij zijn met zijn allen nog wel eens bij een psycholoog geweest, die dat ook zei. In de liefde werkt het altijd zo: als je iemand keihard afstoot, gaat die ander nog beter zijn best doen. Bij kinderen is dat helemaal het geval, omdat hun liefde onvoorwaardelijk is.

„Uiteindelijk hebben mijn ouders het heel goed opgelost en zijn ze weer bij elkaar gekomen. Mijn vader heeft al 25 jaar niets meer gedronken. Ik ben ongelooflijk trots dat hij zichzelf onder de loep heeft genomen en er toch nog iets van heeft weten te maken.”

Is Denvis een clown die al zijn onzekerheid en mislukkingen met mooie verhalen weet te verdoezelen, zoals in de roman door iemand wordt beweerd?

„Nee, maar zo’n verhaal moet niet één grote lofzang worden. Er moet ook een tegenhanger in zitten. Maar ik ben juist heel dankbaar dat ik met zo weinig zo ver ben gekomen. Ik had nooit een plan met targets. Dat ik drie keer op Lowlands zou staan en drie keer door de States zou toeren had ik nooit durven denken.

„Het gaat goed. Ik kan hier mijn leven van maken. Als ik het een beetje slim aanpak en productief blijf, verdien ik een bescheiden maandsalaris. Dan hoef ik niet in de conservenfabriek te werken of fietsenmaker te worden.”

Leon Verdonschot, Denvis, een rockroman. Uitgeverij Thomas Rap, € 14,90.