Hoe streng bent u zelf eigenlijk?

Scholen moeten strenger en ordelijker zijn, vinden Nederlandse ouders volgens onderzoek. Laat ouders zich eerst goed in scholen verdiepen, aldus docent Joyce de Grand.

Hoe streng bent u zelf eigenlijk Illustratie Jiho cholen moeten strenger en ordelijker zijn, vinden Nederlandse ouders volgens onderzoek. Jiho

Barack Obama’s moeder was niet tevreden met het onderwijs dat haar zoon genoot in het dorpsschooltje in Indonesië, waar ze een deel van zijn jeugd doorbrachten. Ze maakte hem elke nacht om vier uur wakker voor een bijspijkercursus. Samen zaten ze aan tafel en werd er gewerkt aan taal, rekenen en wat dies meer zij. Als de kleine Barack mopperde over het vroege tijdstip had ze een mooi antwoord voor hem paraat. „It ain’t no picnic for me either, Buster.” Nu zullen we nooit weten of Obama zonder deze bijlessen ook zover was gekomen, maar ik neem aan dat hij in elk geval heeft leren doorzetten.

Uit recent onderzoek onder ruim vijfhonderd ouders voor het maandblad J/M blijkt dat veel ouders het Nederlandse onderwijs te veel als een picknick ervaren, en te weinig als een uitgebalanceerde maaltijd. Picknicken is leuk en vrijblijvend, terwijl een uitgebalanceerde maaltijd een inname van vitamines impliceert. In het onderwijs kunnen we die vitamines vergelijken met spellen, rekenen, grammatica, leesvaardigheid en feitenkennis. Ouders willen meer vitamines. Wie kan hierop tegen zijn? Maar laten we niet vergeten dat er tijdens een picknick ook een grote diversiteit aan gezonde producten aangeboden kan worden. Het één sluit het ander niet uit.

Zo willen de ouders ook een strenger beleid, zo blijkt uit het onderzoek. Het herinvoeren van het schrijven van strafregels (56 procent van de respondenten) en de docent niet meer bij de voornaam noemen (61 procent) worden genoemd als reële optie.

Maar misschien moeten we dat strafschrijven eerst eens thuis uitproberen: ‘Ik moet na het uitgaan op de afgesproken tijd thuiskomen, dus om twee uur ’s nachts en niet om zes uur ’s ochtends, niet te vaak blowen, en ook elke zaterdag mijn kamer opruimen’ is een variant die in menig huishouden op A4-papier uitgeprobeerd kan worden. Mocht dit onverhoeds tot spectaculaire resultaten leiden, dan kunnen we het strafschrijven landelijk op alle scholen invoeren.

Mijn ervaring is bovendien dat leerlingen inventief omgaan met dit soort straffen. Zo ken ik een viertal leerlingen die geld verdienen met het schrijven van andermans strafwerk. Het is een goed draaiend microbedrijfje, waarvan de opbrengst wordt geïnvesteerd in blikjes Red Bull. Hoeveel blaadjes heb je nodig, wordt er dan gevraagd. De strafklant verzorgt alleen het eerste blaadje in het straflokaal, de rest ligt al zorgvuldig klaar in een goedgelijkend handschrift in de desbetreffende tas.

Leerlingen maakt het niet zoveel uit hoe ze je moeten noemen. Je kunt het krijgen zoals je het hebben wil – je bijnaam is voor intimi. Ze willen gewoon weten waar ze aan toe zijn, dat je je aan je woord houdt. En ze willen over het algemeen iets van je leren, en dat graag op een enigszins afwisselende manier.

Als ouders willen dat het realistische rekenonderwijs wordt afgeschaft, dan kunnen ze daar heel goede redenen voor hebben, en die worden ook door veel vakdocenten gedeeld. Maar zoals uit het J/M-onderzoek blijkt, weet een meerderheid van de ondervraagde ouders niet of de school van hun kind werkt met het realistisch rekenonderwijs. En als ze het al wel weten, hebben ze geen idee wat het inhoudt. Dan heb je toch een beetje een rare situatie.

We hoeven echt niet allemaal om vier uur op om onze bloedjes van kinderen te helpen, maar het zou toch niet zo vreemd zijn om op ouderavonden de methodes in te zien die je kind gebruikt.

Als docent kunnen we niets anders doen dan de juf in Floddertje, van Annie M.G. Schmidt, die tijdens het boodschappen doen de omhooggehouden actieborden bekijkt van Floddertje en haar medeleerlingen, waarop staat: ‘Wij IJsen Eis.’ Ze rangschikt de bordjes in het voorbijgaan en vervolgt haar weg.

Ze hoeven niet allemaal president te worden, maar hopelijk worden ze wel wat ze willen, terwijl ze leren op een uitdagende en gedegen manier. Met betrokken ouders die thuis net zo streng zijn als ze van de docenten verwachten.

Joyce de Grand is docent Frans op een middelbare school in Amsterdam. Ze is moeder van vier kinderen.