Het meisje en de wijkagent

Ik durf het me nu wel openlijk af te vragen, omdat het toch haar D-Day is – maar is die Laura niet ook een beetje een eng meisje? Dertien jaar en alleen maar aan het Guinness Book of Records denken: niet echt gezond. Zelfs jongetjes die de nieuwe Cruyff willen worden heb ik nooit zo monomaan uit hun ogen zien kijken. Van die vader krijg ik ook weinig hoogte, en van de moeder nog minder omdat zij (krankzinnig geworden van dag en nacht die verdomde zeilboot in de suite?) van Laura’s vader is gescheiden, en tot dusver nooit aan het woord kwam. Ik lees telkens dat ze eigenlijk tegen Laura’s reisplannen is, ‘maar zich er min of meer bij neerlegt om het contact met haar dochter te behouden’. Er is hoop ik toch geen sprake van chantage in de familie?

Hun advocaat, Peter de Lange, lijkt me een vlotte broek. Hart-op-de-tong-type, tot ’t ’m niet meer uit komt. Hij wist bijvoorbeeld dat Laura afgelopen mei op haar Guppy solo naar Lowestoft was gevaren, en dat de Engelsen haar hadden verboden in d’r eentje terug te zeilen. Toen de gewaarschuwde vader geen zin had om z’n kind op te halen (zeker te druk met iets), zou ze in een kindertehuis zijn geplaatst. Maar dat wilde De Lange niet bevestigen. ‘Laten we het er op houden’, zei hij, ‘dat er even op haar is gelet’. Wat nou precies, man?

Toen de vader tenslotte toch het vliegtuig (of de trein? de boot? z’n zeiljacht?) had genomen, joeg hij Laura tegen de zin van de autoriteiten alleen haar schip op, waarna de Engelse politie de Nederlandse inlichtte. ‘Juridisch niets aan de hand’, had Peter uitgezocht. Maar in het nieuwsbericht volgde een passage die me bijna ontroerde, en die als volgt luidde:

‘In Nederland heeft een wijkagent een gesprek gevoerd met Laura en haar vader. Uiteindelijk is Bureau Jeugdzorg ingeschakeld door middel van een zogeheten zorgmelding’.

Een wijkagent!

Zou ik krachtens de Wet Openbaar Bestuur inzage in de notulen van dat onderhoud kunnen opvragen?

Met de wijkagent zijn we trouwens meteen bij de andere Nederlandse topic van de maand augustus: Aad Meyboom, hoofd-wijkagent van Hoek van Holland. Meteen al bij z’n eerste optreden schetste hij een dramatisch beeld van het grauw dat zijn dienders had bedreigd. Vroeger wilden hoofdcommissarissen in zulke gevallen nog wel eens spreken van ‘een klein groepje relschoppers’, dat het voor de rest van de oppassende feestvierders had bedorven, maar Aad gaf het nu eerlijk toe: we hebben te maken met de Talibaan van de Nieuwe Waterweg, het zijn er tienduizenden en we kunnen niet van ze winnen. We hebben de inktvlekstrategie geprobeerd, we trachtten hun hearts en minds te veroveren, we bouwden de ene leesbibliotheek na de andere voor ze – maar we moeten het hele strand als verloren beschouwen. Al onze jongens en meisjes zijn getraumatiseerd.

Als een vaderlijke wijkagent schreef hij zijn manschappen een brief die begon met een hartverwarmende blijk van meeleven: ‘Ik ben geschokt over wat onze 160 collega’s op het strand van Hoek van Holland is overkomen’, en die eindigde met wat je zonder overdrijven een verbale snik kunt noemen: ‘Laten we elkaars hand vasthouden en er voor elkaar zijn. Ik ben er voor jullie’.

Ik val aan, volg mij. Maar tegen de hoo-li-gans van Rot-ter-dam hielp het helaas net zo min als tegen de Japanners van 1942.

En dan staat er eindelijk een 13-jarige Nederlandse Jeanne d’Arc op met zout in haar bloed, en onmiddellijk gaat er een zorgmelding uit naar de Kinderbescherming, die de rechter alarmeert.

Hoe zei mijn oude grootmoeder het ook weer altijd? ‘Te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken’.

jan blokker

Lees alle columns van Jan Blokker via nrcnext.nl/blokker.