Geen gedoe om niks

Kirsten van de Ven had pijn, dat kon je duidelijk zien. Ik weet niet meer hoe het kwam, of er opzet in het spel was, maar dat doet er ook niet toe. Het gaat erom dat ze lag. Buik op de grond, voorhoofd in het gras. Fascinerend is wat er toen gebeurde – namelijk niets. Het spel in het Olympisch Stadion van Helsinki ging woensdagavond door. 21 speelsters die verder speelden en Van de Ven met haar eenzame strijd in de regen: het was van een klassieke schoonheid. Ze boog haar rug, trok haar handen naar zich toe over het gras: een gewonde prooi die nog niet opgeeft. Kirsten moest verder, vond ze zelf.

Haast ontroerend was het ontbreken van misbaar. Kirsten van de Ven uit Heesch, middenvelder van Oranje, hoefde geen verzorging. Bij mannenvoetbal ben je gewend aan theater, aan zo lang mogelijk op de grond blijven liggen om de scheidsrechter te beïnvloeden. Dan eisen dat de tegenstander de bal over de zijlijn trapt. Fysio het veld op met zo’n tasje. Spelersbehandeling, voetballer in de rol van slachtoffer, volledig doortrokken van de camera’s om hem heen. Dan samen met de fysio het veld af, strompelend om zijn afzien te onderstrepen. Ploeggenoot gooit in en trapt de bal ergens naar de hoek van het veld, en ja hoor, eindelijk wordt het spel hervat. Geblesseerde blijkt verrassend snel weer fris.

Al dat gedoe om niks kom je bij vrouwen dus niet tegen. Ook tijdens het EK in Finland vallen twee dingen op. Het spel gaat langzamer dan bij mannen, omdat mannen nu eenmaal sneller lopen, harder trappen en feller tackelen. En omdat het vrouwenvoetbal nog een ontwikkeling voor de boeg heeft. (Het EK hockey in Amstelveen bijvoorbeeld, ziet er bij de vrouwen op een bepaalde manier slimmer, getructer, want geroutineerder uit.) Maar aan de andere kant zie je bij vrouwenvoetbal een continuïteit waarvan je niet wist dat ze nog bestond. Wie wil weten hoe het voetbal vroeger was, moet kijken naar de bekerstrijd in Finland. Nooit ligt het spel langer stil dan nodig. De scheids beslist en daarmee basta. De ene wedstrijd na de andere trekt aan je voorbij en geen aansteller te bekennen. Voetbal zonder korte lontjes, het kan nog.

Daarom haakte mijn blik aan Kirsten van de Ven. Ze had al een prachtige goal gemaakt tegen Finland, dat veel beter was dan EK-debutant Nederland. Moedig had ze door de Finse verdediging geslalomd en de bal beheerst in de hoek geschoten.

Alle reden om nu ieders aandacht te vangen. Nieuwe vedette roept: zie mij eens! Mooi niet. Van de Ven stond zwijgend op, strompelde nog wat en speelde verder. Een heldin in haar eigen meisjesboek.