Film

De selectie van het filmfestival van Cannes, afgelopen mei, druppelt de komende maanden de bioscopen binnen. Meer dan de atypisch warme komedie Looking for Eric van Ken Loach of de tearjerker Bright Star van Jane Campion is het uitkijken naar Michael Haneke, de bloedige slapstick van Lars von Trier die geen krijgsgevangen neemt in zijn oorlog tussen de seksen in Antichrist, de hysterische, half-komische vampierfilm Thirst uit Zuid-Korea en de ten onrechte uitgejouwde, hallucinerende doodstrip Enter the Void van Gaspar Noé. In Nederland is de watersnoodrampfilm De Storm van Ben Sombogaart de grote productie van dit najaar. Uniek is Happy End van de 70-jarige Frans Weisz, die in twintig jaar met dezelfde cast een drieluik over een familie afsluit. Uit Vlaanderen komt een verrukkelijk vunzige bewerking van De Helaasheid der Dingen. Wat de grote filmfestivals als Venetië en Toronto opleveren, blijkt komende maand. Nieuwsgierig maken Capitalism: A Love Story waarin documentairemaker Michael Moore het systeem eens te meer te lijf gaat, het postapocalyptische The Road en Soul Kitchen van Fatih Akin (Gegen die Wand). Bij de kassakrakers domineert komend half jaar de sciencefiction. Te beginnen met de Zuid-Afrikaanse verrassing District 9, waarin afstotelijke buitenaardse reuzegarnalen een nieuwe Apartheid ontketenen. Moon van Duncan Jones, vroeger Zowie Bowie (de zoon van) gaat over de enige bewoner van de donkere kant van de maan. Of niet? Klapper van kerstmis moet Avatar worden, een stilistisch vernieuwend 3D-avontuur op een verre planeet. Ook nieuwsgierig stemt The Lovely Bones van Peter Jackson, waarin een dood meisje vanuit het hiernamaals ouders en moordenaar bespiedt. Het valt te hopen dat Hurt Locker, over chaos en paranoia rond een Amerikaanse bomploeg in Irak, een Nederlandse distributeur vindt. Een schuldig genoegen belooft het apocalyptische spektakel 2012 te worden (de Himalaya door een tsunami overspoeld!) En slaagt Disney’s terugkeer naar tweedimensionale animatie in The Princess and the Frog?