You Say Party! We Say Die! en Does It Offend You, Yeah!

Elk bandje begint met een naam waar ze vervolgens misschien wel tientallen jaren aan vastzitten. Soms zijn korte bandnamen in de mode, en de laatste tijd zijn het vaak hele zinnen.

Zelfstandige naamwoorden zijn uit. De nieuwste mode op het gebied van bandnamen is een zin die meestal een indicatie geeft van de muziekstijl: You Say Party! We Say Die! (uit Canada), of Nobody Beats The Drum (uit Utrecht), allebei dansvloerkrakers. Dat de band Does It Offend You, Yeah! (Engeland) meedogenloze herrie maakt, zal ook niemand verbazen. En Them Crooked Vultures is geen vriendelijk popbandje.

De trend van lange namen volgt op die van de ultrakorte. De eerste helft van dit decennium waren het namen als The Rakes, The Others en The Brakes. Die mode begon met The Strokes. Niet alleen hun muziek – korte, felle nummers vol verwijzingen naar de new wave van eind jaren zeventig – werd door veel bands overgenomen, maar ook de naamstijl. The+meervoud werd uiteindelijk nogal voorspelbaar; er werd smalend gesproken over de ‘The-bands’, die allemaal op elkaar leken.

Er zijn ook bands die kiezen voor een onaffe zin: zoals Lackthereof (VS), en Late Of The Pier (Engeland). Maar hoe onbegrijpelijk ook, de muzikanten zelf hebben altijd een verklaring. ‘Portugal. The Man’ bijvoorbeeld, uit Canada, wilde ‘een soort alter ego’ creëren, vertelt zanger John Gourley, na een optreden in Amsterdam. „Een land staat voor een groep mensen, en wij zijn ook een groep mensen”, zegt hij. „Vandaar ‘Portugal’. Het had ook Italië of Holland kunnen zijn. Dat ‘The Man’ maakt het iets persoonlijker.”

Populair is het voorvoegsel ‘black’: denk aan Black Mountain, Black Lips, Black Keys, Black Kids, Black Angel, Black Crowes. In het Band Name Book van Noel Hudson staan zo’n 30 bandnamen met ‘black’. Dat heeft volgens Hudson niets met huidskleur te maken, maar staat zwart voor underdog en authenticiteit.

Al zijn ze nog in de minderheid, tegenhanger ‘wit’ is in opmars. Denk aan White Stripes, White Lines, White Lies, White Denim, en zelfs een overtreffende trap in The Whitest Boy Alive, uit Zweden.

Zweden heeft een naam hoog te houden als het gaat om lange groepsnamen. I’m From Barcelona, uit Jönköping, noemde zich naar hun eigen liedje We’re From Barcelona, dat weer een eerbetoon was aan kelner Manuel uit Fawlty Towers, over wie steeds wordt gezegd: ‘He’s from Barcelona’.

Dieren blijven een geliefde inspiratie. Insecten, vogels, harige dieren: Brown Feather Sparrow, Ladyhawke, Goose, Suicidal Birds, Cat Power, The Dears, Sparklehorse, Deerhoof, Arctic Monkeys, en natuurlijk Animal Collective waarvan een van de muzikanten solo opereert als Panda Bear.

Een jonge band uit Amsterdam noemt zich Go Back To The Zoo. Zanger Cas Hieltjes (21) vertelt dat ze repeteren in een grachtenpand in Utrecht waar ooit Boudewijn Buch zijn zoölogische collectie had opgeslagen. „Zo kwamen we op op het idee voor de naam. Bovendien wilden we de mensen voor zijn. Want als we zelf naar een optreden van een band staan te kijken, en de muzikanten overdrijven nogal, zeggen wij tegen elkaar dat ze ‘back to the zoo’ moeten.”

Is een bandnaam belangrijk? Hieltjes: „Het is een lege huls die pas invulling krijgt door de muziek. Denk maar aan Beatles of Nirvana, op zich niet indrukwekkend, maar door de geweldige nummers krijgt het lading.”

Volgens Noel Hudson, die in The Band Name Book namen rubriceert op thema (liefde, lust, plaatsnamen, lichaamsdelen, familie), ontstaan veel bandnamen per toeval. Iemand vangt iets op tv of radio, en denkt ‘Dit klinkt goed’. Zo verging het de leden van Does It Offend You, Yeah? Zanger Dan Coop had een naam nodig om op de MySpace-pagina van zijn band te zetten, hij deed de tv aan en hoorde Ricky Gervais in The Office zeggen: „Does It Offend You, Yeah? My drinking?” Daarmee had de band een naam.

Noel Hudson: ‘The Band Name Book’ (Uitg. Boston Mills Press)