Met potten pindakaas naar Marokko

Normaliter is dinsdag de saaiste televisieavond, met veel voorspelbare EO-programma’s. Deze zomer is het precies andersom en dat is louter de verdienste van een van de kleinste zendgemachtigden, de RVU. Het kan nauwelijks toeval zijn dat sinds programmamaker Willemijn Francissen daar de scepter zwaait het ene na het andere interessante programma opduikt.

Op de dinsdag van Nederland 2 zijn dat er nu drie achter elkaar. Het begint met het tweede seizoen van Tante in Marokko. Werden voorheen Nederlandse Marokkanen geïnterviewd op Europese parkeerplaatsen onderweg naar het zuiden, dit seizoen concentreert zich op de omgeving van Tanger en Tetouan. De Nedermarokkanen zijn er gemakkelijk te herkennen, vooral omdat ze allemaal dezelfde soort slippers dragen.

Maxim Hartman en Lamia Abbassi voeren zeer leerzame gesprekjes met de vakantiegangers. Ze zijn trots op hun land van herkomst, maar zoeken vooral elkaar op, omdat de kloof met de autochtone Marokkanen wel erg groot is geworden. Sommigen nemen zelfs potten pindakaas en mayonaise mee op reis. Een enkeling overweegt remigratie, vanwege Wilders en zo. De meesten denken er niet aan, zoals gisteren een slecht Nederlands sprekende oudere Amsterdamse. Is het dan niet koud in Holland? Jawel, maar ze heeft toch „centrale” in de winter? Aardige landgenoten op vakantie in een land dat nog sneller verandert dan onze samenleving.

Ook de nieuwe serie van Frans Bromet In de familie bestaat vooral uit ontmoetingen met sympathieke mensen, volgens het beproefde procedé ondervraagd vanachter de camera. De formule wil dat iemand een familielid een vraag mag stellen, die hij niet eerder had durven uitspreken. Het leidt tot door Bromet met zachte hand gestuurde intieme confrontaties. Gisteren wilde Ada van haar 19-jarige dochter Kamila weten of ze er goed aan had gedaan haar vijftien jaar geleden uit Polen te adopteren. Geen gemakkelijke vraag en Kamila geeft het wenselijke antwoord: ze is nu beter af dan wanneer ze in het kindertehuis zou zijn gebleven. Dus is ze dankbaar. Maar als een donkere wolk hangt er een onuitgesproken ander gevoel boven de wat stroeve interactie. Even later zullen twee zussen met diverse stiefkinderen het exact formuleren: „Je bent niet m’n moeder! Ze zeggen het nooit, maar je voelt het wel.”

In feite is In de familie de praktische illustratie van sommige vragen, over psychotherapie en ongeluksgevoelens, die in theorie worden behandeld in het laatste RVU-programma van de avond, Coen Verbraaks op deze plek al eerder geprezen documentairereeks Kijken in de ziel.