'Ik laat mij leiden door God'

Middenvelder Annemieke Kiesel-Griffioen (29) is één van de steunpilaren van het Nederlands elftal op het EK voor vrouwen in Finland. Vandaag treedt Nederland aan tegen het gastland.

Ze werd zondag tot speelster van de wedstrijd uitgeroepen na de 2-0 overwinning van het Nederlandse vrouwenelftal op Oekraïne. Maar Annemieke Kiesel-Griffioen onderstreepte tijdens de uitreiking van de bijbehorende trofee dat het een teamprestatie betrof. „Natuurlijk ben ik vereerd met deze onderscheiding”, zei de 29-jarige middenvelder. „Maar ik kan alleen uitblinken als de rest goed speelt.”

Twee dagen later zit Kiesel-Griffioen op een terrasje van het vijfsterrenhotel in Helsinki waar de Nederlandse ploeg tot vrijdag verblijft. De speelster van FCR 2001 Duisburg oogt ontspannen aan de vooravond van het belangrijke treffen met gastland Finland. „Ik heb de wedstrijd tegen Oekraïne gisteren op Eurosport teruggezien”, zegt zij. „En ik moet zeggen dat het er verzorgd uitzag. Toch kunnen we niet lang bij onze openingswedstrijd stilstaan. Ons doel is de groepsfase door te komen, dus moeten wij voortdurend gefocust blijven.”

Van alle Nederlandse speelsters heeft Kiesel-Griffioen daar waarschijnlijk de minste moeite mee. Want als je één ding leert in sportland Duitsland, dan is het dat alleen de uitslag telt. „In Nederland ligt de nadruk vaak op mooi voetbal”, zegt de voetbalster die in 2005 van het Engelse Bristol Rovers naar Duisburg overstapte. „In Duitsland maakt het niet uit hoe je wint, als je maar wint. Zelfs de jonge speelsters in de Bundesliga stralen zelfvertrouwen uit, daar kan ik mij nog steeds over verbazen. En als je slecht speelt krijg je dat meteen te horen – daar schrok ik in het begin best van.”

Haar ervaring in Duitsland – waar het nationale vrouwenteam geregeld in uitverkochte stadions spelen – zal haar vandaag ongetwijfeld van pas komen in het Olympisch stadion van Helsinki (capaciteit 37.725). Al is Kiesel-Griffioen er als de kippen bij om ook dát te relativeren. „Met Duisburg hebben we de UEFA-Cupfinale tegen Zvezda-2005 voor ruim 28.000 toeschouwers gespeeld. Ik weet dus wat er van mij verwacht wordt. Maar mijn teamgenoten hebben door de Nederlandse eredivisie ook veel ervaring opgedaan. Ik zal nooit mijn bevindingen aan hen opdringen.”

Als voetbalster is Kiesel-Griffioen bescheiden. Maar als het op haar geloof aankomt neemt zij geen blad voor de mond. Zo werkte Kiesel-Griffioen mee aan een sportbijbel waarin gelovige sporters van adviezen worden voorzien bij netelige kwesties. Zoals: hoe haal je inspiratie uit het Nieuwe Testament bij blessures, nederlagen, onderwaardering etc. „Gelovige topsporters hebben het niet altijd makkelijk”, legt zij uit. „Ze komen voor veel keuzemomenten te staan, zoals werken op zondag. Voor mij is dat allemaal verleden tijd: ik weet waar ik sta. Ik laat mij leiden door God. Ik weet dat ik gesteund word.”

De keuze voor Duitsland als thuisland was snel gemaakt. Daar leerde Kiesel-Griffioen haar Duitse echtgenoot kennen. Hij ondersteunde sporters vanuit een christelijke organisatie – en groeide zij uit tot een volwassen sportvrouw. „Maar spelen voor mijn geboorteland is een ervaring op zichzelf”, zegt zij. „We hebben een hecht team, speelsters gaan voor elkaar door het vuur. Als die trend doorzet, kunnen we ver komen.”

Kiesel-Griffioen kan zich nog steeds storen aan mensen die het vrouwenvoetbal langs de mannelijke meetlat leggen. Op de vraag met welke mannelijke voetballer zij zichzelf vergelijkt – in de pers wordt zij wel de rechtsbenige, vrouwelijke variant van Cocu genoemd – haalt zij haar schouders op. „Daar ga ik niet aan beginnen, hoor. Ik weet dat mannenvoetbal meer populariteit geniet en vaker op televisie wordt uitgezonden, maar het is uiteindelijk de positie in het team die telt. Ik kijk vooral naar mijn eigen prestaties en probeer die kritisch tegen het licht te houden.”

Toch moet Kiesel-Griffioen toegeven dat zij zich gestreeld voelde toen Edwin van der Sar haar afgelopen april een bloemetje stuurde na haar 131ste interland – één meer dan de keeper van Manchester United. Of hij het vrouwenvoetbal op de voet volgt weet zij niet, maar het was toch een leuke verrassing. Een erkenning voor het vrouwenvoetbal? Ook nu reageert de international relativerend. „Misschien wel, maar het kan ook zijn dat iemand hem gewoon heeft bijgepraat. De toekomst moet uitwijzen of het vrouwenvoetbal ook door de mannelijke top serieus wordt genomen.”