De solotocht van Laura

‘Het is tien maanden eenzame opsluiting met dwangarbeid.’’ De Britse zeezeiler Robin Knox-Johnston schreef dit in A world of my own, zijn boek over de solozeiltocht die hij in 1968/1969 rond de wereld maakte. Knox- Johnston was de eerste ter wereld die dat non-stop deed. Hij was toen een volwassen man. Het tienermeisje Laura Dekker uit Wijk bij Duurstede wil zijn voorbeeld nu volgen. Met de zegen van haar ouders. Andere tijden, andere boten, andere communicatiemiddelen. En Laura plant ook tussenstops in havens. Maar ze is pas 13. Toch lijkt niets haar te kunnen weerhouden. Ze heeft zout in de aderen, zegt haar advocaat.

Laura en haar ouders hebben deze raadsman ingeschakeld, omdat de Raad voor de Kinderbescherming dit avontuur wil blokkeren en de kinderrechter heeft gevraagd de macht van haar ouders over Laura te beperken of op te schorten.

Of zij zich iets van de uitspraak van de rechter aantrekken? Dat staat nog te bezien. Laura wil zich laten uitschrijven uit haar woonplaats en zich in Nieuw-Zeeland vestigen. Ze heeft de nationaliteit van dit land te danken aan een zeiltocht die haar ouders voor haar geboorte hadden gemaakt. Zo zou ze zich aan de leerplicht kunnen onttrekken die voor kinderen tot en met 16 jaar in Nederland geldt. Dan is ook haar website, die al in aanbouw is, niet tevergeefs ontworpen. Ze wordt er alvast als jongste zeezeiler ter wereld gepresenteerd. Want Laura wil ook beroemd worden door in het boek Guinnes World Records een plek te verwerven. Wie zal het Laura kwalijk nemen? Sportieve meisjes van 13 met een hang naar avontuur, die dromen van eeuwige roem. Prachtig.

Maar de leerplichtwet is er niet voor niets en die verplicht niet alleen kinderen hun school te bezoeken, maar ook ouders ervoor te zorgen dat ze dat doen. Onbekend is welke stappen de Raad voor de Kinderbescherming richting ouders heeft gezet voordat de raad naar de rechter ging en de zaak werd ‘gejuridiseerd’. Maar voor een wens twee jaar solo over de oceanen te zeilen, maakt de wet hoe dan ook geen uitzondering. Trouwens ook niet voor die jongen van 14 die, door Laura geïnspireerd, straks anderhalf jaar bergen zou willen beklimmen, of dat meisje van 15 dat heus flink genoeg is alleen door Azië te trekken.

Blijkens een recent onderzoek van het blad J/M voor Ouders verlangt 80 procent van de ouders naar een strenge en rechtvaardige leraar voor hun kinderen. Mooi. Maar het is een houding die ouders ook zelf zouden kunnen aannemen. Nee zeggen tegen kinderen als het gaat om comazuipen, drugsgebruik, spijbelen of onverantwoorde avonturen.

Robin Knox-Johnston omschreef in zijn boek de gevaren die hem als solozeiler bedreigden. Een goede waarschuwing. Paul van Vliet zong in de jaren zeventig zijn lied Meisjes van dertien. „Te groot voor de poppen, te groot voor de merels / Te klein voor de liefde, te klein voor de kerels”.

Als Laura straks aan haar eenzame zeiltocht fysiek of psychisch ten onder gaat, is dat niet haar schuld. Verantwoordelijk zijn dan haar ouders, hun adviseurs en supporters.