Twee wielrenners voor een paardenbelg

Neem Andrei Tsjmil. Nadat de Sovjet-Unie was uiteengevallen, werd deze wielrenner eerst Rus, toen Oekraïner, vervolgens Moldaviër en ten slotte Belg. Intussen woonde hij een groot deel van zijn leven in Italië, wat hem niet belette om tekeer te gaan als een Flandrien. Hij was een fietsende multinational. Daarna werd hij minister van Sport. Voor Moldavië, zijn geboorteland. Nu is hij manager van de wielerformatie Katjoesja. Russisch.

Zo gek is het dus niet dat de Nederlandse judoka Elco van der Geest overweegt om Belg te worden, omdat zijn concurrent Henk Grol te sterk is en hem belemmert aan internationale kampioenschappen deel te nemen.

Het is wel goed om dit te onthouden als sporters weer eens met betraande ogen op een podium naar het Wilhelmus of een ander volkslied staan te luisteren. Ze zijn geïnteresseerd in de kleur van hun medaille, niet in de kleur van een vlag. En gelijk hebben ze.

Schaatser Bart Veldkamp ging Van der Geest voor. Hij nam in 1997 de Belgische nationaliteit aan en bezorgde België in 1998 een bronzen medaille op de Olympische Spelen in Nagano, op de 5.000 meter. Hadden ze nooit gedacht in België. Een olympische medaille met schaatsen. Veldkamp werd schaatsbelg genoemd.

Springruiter Jos Lansink, een echte Tukker, werd in 2001 Belg, onder meer wegens de olympische bepaling dat man en paard dezelfde nationaliteit moeten hebben. Zoiets kan alleen door mensen worden bedacht. Lansink is nu een succesvolle paardenbelg. Hij werd in 2006 wereldkampioen.

Het wordt wel tijd dat de Belgen terugbetalen. Goed, Chaïne en Kim Staelens, geboren in Kortrijk, spelen in het Nederlands volleybalteam, maar dat is niet genoeg. We hebben wielrenners nodig. Zodat ons de vernedering wordt bespaard dat we niet met negen deelnemers aan de start van het WK mogen verschijnen. Oké, Tom Boonen of Stijn Devolder, dat is te veel gevraagd. Maar valt er te praten over Johan Vansummeren, Björn Leukemans, Leif Hoste?

Dan baggeren wij meteen de Westerschelde uit.

john kroon