Liever toch een andere winnaar

Simon Dyson is in een play-off rustiger dan de Ier Lawrie en de Zweed Hedblom.

De Nederlandse golfers komen opnieuw talent tekort om mee te doen voor de zege.

Een 31-jarige Engelsman met spierwit haar, gekleed in een opzichtig tenue met veel paars, won gisteren het KLM Open, het belangrijkste golftoernooi van Nederland. Simon Dyson, zoals hij heet, geldt als een redelijk getalenteerd golfer die sinds hij tien jaar geleden professional werd zeven overwinningen heeft behaald. De organisatoren van het voor Nederlandse begrippen prestigieuze evenement op de Kennemer Golf & Country Club van Zandvoort toonden zich tevreden met de zege van Dyson. Maar het is de vraag of de talrijke aanwezige golffanaten dat ook waren.

Zeker, het was leuk om deze man net als in 2006 weer in een play-off het Open Nederlandse kampioenschap te zien winnen. Het ging in de nabeurt tussen hem, de Ier Peter Lawrie en de Zweed Peter Hedblom. Het drietal eindigde na vier dagen golf op de even prachtige als moeilijke baan in de duinen even buiten Zandvoort gelijk met ieder 265 slagen (-15). Wie op de play-off de sterkste zenuwen zou hebben, maakte niet uit. Geen van drieën genoot bij het rond de green van de achttiende hole verzamelde publiek de voorkeur. Eén moest er winnen, en dat werd Dyson, eenvoudigweg de speler die de hele dag al in een flow verkeerde.

Met een putt van zeven meter ronde Dyson zijn mooie dag af met een birdie. Voordat hij voor de play-off moest aantreden had hij met 63 slagen het baanrecord geëvenaard. Zijn concurrenten hadden al hun energie al verbruikt en misten de concentratie en precisie. Al ver voordat Lawrie en Hedblom zich naar de laatste hole worstelden, met mislukte afslagen en te haastige putts, stond Dyson ver van iedereen in alle rust een tv-interview te geven en ballen te slaan. Hij was nog niet eens zeker van een play-off, hij wist niet dat Lawrie en Hedblom hun zenuwen niet meester waren en op weg naar de finish de controle op hun swing zouden verliezen. Hij wenste slechts. Zijn wens werd verhoord door zonder stress te wachten op de dingen die konden gebeuren.

En hij won nog ook. Maar of iedereen daar nu voor op de banken ging? Nee. Aardige speler, hoor, ziet er leuk uit. Maar nee, liever had de menigte de winnaar van vorig jaar, de Noord-Ierse lobbes en regelmatige Ryder-Cupspeler Darren Clarke weer zien winnen. Clarke was er dichtbij, maar mogelijk speelde de warmte hem als zwaargewicht toch te veel parten. Met een rood aangelopen hoofd en zwetend als een otter liep hij over de baan. Soms grapjes makend met zijn caddie, na een geslaagde drive. Vaak woest kijkend naar toeschouwers die bewogen of praatten, ondanks de omhoog gestoken bordjes met ‘Stilte’, en tierend op hinderlijke cameramensen. Zelfs de windvlagen die hij doorgaans onverstoorbaar trotseert, waren nu zijn onverslaanbare vijanden. Dan sloeg hij na een mislukte slag met zijn driver een gat in het gras van de teebox. Zoals elke golfer dat weleens wenst te doen, maar volgens de etiquette niet mág doen.

Clarke kon niet excelleren. De met veel tromgeroffel binnengehaalde oud-winnaars en oud-wereldtoppers Jose Maria Olazabal en Colin Montgomerie haalden niet eens het finaleweekeinde. De jonge Nederlandse talenten evenmin. Mogelijk had de 35-jarige Robert-Jan Derksen het niet met golf van wereldniveau verwende publiek kunnen behagen. Maar Nederlands beste speler werd 37ste op 13 slagen (-2) van de nummer één. Guido van der Valk werd 53ste op 14 slagen. Derksen, Maarten Lafeber, Joost Luiten, Taco Remkes, Wil Besseling, Inder van Weerelt oefenen als bezeten, ze spelen overal toernooien, worden begeleid door een handvol coaches dankzij een ambitieus plan van de golffederatie. Maar ze kunnen echt niet mee. Waarom? Als het niet het gebrek aan talent is, dan is het wel het gebrek aan de juiste golfmentaliteit. Is het dan de golfcultuur in Nederland die geen toppers kan voortbrengen? Mogelijk missen ze door hun afkomst toch de hardheid, zeg maar de overlevingsdrang, om te winnen. Geen straatvechters dus.

Britten als Dyson, maar zeker ook Ieren, Zweden, Spanjaarden, Italianen en Duitsers hebben die mentaliteit wel. Ze komen uit een topsportcultuur waarin ook golf een plaats heeft. Die plaats heeft golf in Nederland nog lang niet, ondanks het sterk groeiende aantal beoefenaars. Jammer, zo verzuchtten veel toeschouwers gisteren in Zandvoort.