Hoek van Holland had grote plannen

Zeven nieuwe paviljoens kreeg het strand van Hoek van Holland deze zomer, met bijbehorende feesten. Maar na het geweld van zaterdag slaat de twijfel toe.

Beeld uit een filmpje op YouTube, geplaatst door 'fl0d0'. Sommige getuigen van het schietincident zeggen op internetfora dat de schutters in het midden agenten in burger zijn.

Hoek van Holland moet mee in de vaart der volkeren. Maar niemand die bang hoeft te zijn dat de eens zo slaperige badplaats uitgroeit tot een luidruchtige pretfabriek, met alle overlast van dien. Paddy Roomer zou daar persoonlijk op toezien. „Dit wordt geen tweede Torremolinos”, zei de PvdA-voorzitter van de Rotterdamse deelgemeente drie maanden geleden, vlak voor de officiële opening van het strandseizoen.

Het ontspoorde dancefeest waarbij zaterdagnacht een dode viel, heeft de scepsis in het dorp (9.500 inwoners) echter aangewakkerd. Roomer is gestruikeld over zijn eigen ambities, zo wordt links en rechts gefluisterd in ‘de badkamer van Rotterdam’. Al durven maar weinig ondernemers dat hardop te zeggen, uit vrees voor een conflict met het deelgemeentebestuur onder leiding van Roomer. Want daardoor zou hun vergunning op de tocht kunnen komen te staan.

Arthur Bosschaart, uitbater van strandpaviljoen ‘Jan Patat’, durft zich wel openlijk uit te spreken. „Al die feesten en evenementen om Hoek van Holland op de kaart te zetten, trekken een publiek waarvan je je moet afvragen: willen we dit wel?” Zelf zag hij zich zaterdagavond genoodzaakt om de deuren eerder te sluiten, ook al scheelde hem dat inkomsten. „Een groepje feestgangers stond hier op de stoep omdat ze naar de wc moesten. Ik heb ze geweigerd.”

Dit voorjaar verrezen zeven moderne paviljoens op het strand van Hoek van Holland, nadat vorig jaar al de entree naar de kustlijn was opgeknapt. Een van de nieuwkomers: strandcafé de Waterskihut, vernoemd naar de succesvolle ‘feestfabriek’ in het centrum van Rotterdam, de Après Skihut. „De verloedering tegengaan en ‘De Hoek’ een economische duw in de rug geven.” Zo vatte Roomer zijn missie meermalen samen. De voormalige vestingplaats, in de Tweede Wereldoorlog onderdeel van de Duitse Atlantikwall, mag niet verworden tot zo’n vergrijsd spookdorp, waar minister Eberhard van der Laan (Wijken en Wonen, PvdA) dit voorjaar nog voor waarschuwde.

Deelgemeentevoorzitter Roomer en zijn gezin zagen zich zaterdagavond gedwongen een veilig heenkomen in de duinen te zoeken, op het moment dat het gratis toegankelijke dancefeest werd opgeschrikt door pistoolschoten. Gistermiddag klonk hij aangeslagen. „Ik heb geen oog dichtgedaan, ik ben hier dood- en doodziek van.” Toch spreekt hij van een incident.

VErvolg Strandfeest: pagina 3

Voorlopig geen strandfeesten in ‘De Hoek’

Roomer: „Begin deze maand, bij het RTL Zomerfeest, stonden hier ook tienduizenden mensen op het strand, en is alles in perfecte harmonie verlopen.” Desondanks maakte Roomer vanmorgen bekend voorlopig geen vergunningen meer af te geven voor grote strandfeesten.

Eén knelpunt speelt Hoek van Holland al jaren parten: de bereikbaarheid. Op zomerse dagen staat de Maasdijk steevast vol en vast. Zaterdagavond en -nacht werden zowel de politie als de hulpdiensten gehinderd door een file op de N220: de dijk stond vol met feestgangers. Roomer voert al jaren strijd met de aangrenzende gemeente Westland om zijn dorp beter te ontsluiten. Hij heeft goede hoop op een vlotte afronding van een tweede, voorgenomen ontsluitingsroute.

Roomer zette zijn vernieuwingsdrift twee jaar geleden in met de strijdleus Get Hoekt! Het dorp, tot voor kort goed voor 1,4 miljoen bezoekers per jaar, wil dat aantal de komende jaren verdubbelen. Tal van evenementen, zoals het dancefeest Sunset Grooves van afgelopen zaterdag, moeten daaraan bijdragen. Twee bekende Rotterdammers, publicist Hugo Borst en Feyenoord-trainer Mario Been, werden aangetrokken als ambassadeurs die De Hoek moeten promoten.

Carel van Hees, sinds twaalf jaar eigenaar van een vakantiehuis op het recreatiepark achter de duinen, vraagt zich af of Hoek van Holland zijn doel niet voorbijschiet. Net als strandtenteigenaar Bosschaart heeft de Rotterdamse filmmaker de sfeer de laatste maanden zien omslaan. ‘Rotterdam aan Zee’ is verworden tot een Sodom en Gomorra aan de Nieuwe Waterweg, luidt Van Hees’ conclusie. „’s Nachts lopen die bezopen gasten op het strand tegen de huisjes aan te zeiken en te schijten, om even later in de duinen een nummertje te maken. Het is echt niet normaal.”

Medelijden zegt Van Hees vooral te hebben met de nieuwkomers in Hoek van Holland. „Mensen die 60.000 euro hebben neergeteld voor zo’n strandhuisje pal aan zee, en nu ineens worden geconfronteerd met de uitwassen van het uitgaansleven. Daar zit je dan met je gezinnetje, gevangen tussen de ellende.” Zelf mijdt hij het dorp voorlopig. „Mooi weer of niet, voor mij nu even geen Hoek van Holland.”

Twee weken geleden verdedigde Roomer zich al, na vragen over een vermeende toename van de overlast in zijn deelgemeente. „Succes trekt helaas óók malloten aan”, stelde hij desgevraagd. „Het zal best dat er af en toe gewipt wordt in de duinen; dat is niet nieuw. Als de zon gaat schijnen, brengt dat bij sommige mensen een en ander teweeg.” En nee, hij liep niet te hard van stapel. „We trekken niet alleen meer jongeren, maar ook veel meer senioren.”