Het laatste nieuws van de opiniepagina

‘Je had leuke fragmenten’, las ik zaterdag op de opiniepagina van NRC Handelsblad. ‘Je was jezelf en dat zou meer dan genoeg moeten zijn. Alleen: de hele mooie avond sloeg dood als een slecht getapt glas bier. Dat kwam niet door jou, dat kwam voor 100 procent door de totaal humorloze, formele, oninteressante en onbekwame manier waarop Margriet van der Linden je door de avond loodste.’

Waar ging dit in godsnaam over?

Ik wou net voor nadere inlichtingen naar de krant bellen, toen mijn oog viel op een pasfotootje van Hanneke Groenteman, met nog een tekstje ernaast dat luidde: ‘Journalist en presentator Hanneke Groeteman richt zich tot Zomergast Carice van Houten, hannekegroenteman.nl, 17 augustus’

Opinie?

Ik deed m’n best er méér van te maken dan dat Hanneke Groenteman, zonder meteen een hartsvriendin van Carice van Houten te hoeven zijn, wél nog een appeltje had te schillen met Margriet van der Linden. Wat anders? Ordinaire meidenruzie, verder kwam ik niet. Misschien had Hanneke hoofdredacteur van Opzij willen worden.

Maar wat moest ik daar mee? En wat dacht de redacteur van de opiniepagina van NRC Handelsblad dat ik er mee moest, om van de rest van de abonnees nog te zwijgen? Of dacht hij dat alles van Hanneke Groenteman, die behalve journalist en presentator immers ook nog bekend is van televisie, ons wel belang moet inboezemen?

Dat zal het zijn. Ik herinnerde me ook ineens weer dat Hanneke eerder deze maand door NRC Handelsblad was uitgenodigd om een weekje de zomertelevisierecensie te schrijven. Vanwege haar stilistische gaven? Ik las zes dagen lang 400 woorden bakvissenproza. En ze schreef meteen over de Zomergast van die zondag, de Surinaamse schreeuwlelijk Prem Radhakishun, die ze blijkbaar te vriend moet houden, want die man was niet om aan te zien, maar zij vond het heel schappelijk.

Eigenaardig trouwens dat iemand die medepresentatrice is van een middelmatig audiovisueel naaikransje genaamd Vrouw en Paard (woordspeling), vanuit diezelfde televisiebekendheid de kans krijgt om in een kwaliteitskrant haar kennissen de hemel in te prijzen, en haar kiften openbaar te maken. Ik wil niet eens zeggen dat ze er bewust op uit was, maar het gaat om de schijn.

Leuk programma, Zomergasten. Maar raar dat iedereen altijd kritiek heeft op de gastheer- of vrouw, en nooit op de keuze van de gasten. Het bestaat nu meer dan twintig jaar, wat wil zeggen dat er een kleine 120 Nederlanders zijn afgehandeld – en is dat voor Nederland voorlopig niet de bovengrens?

Van niet zo erg lang geleden herinner ik me Dries van Agt, Linda de Mol, Henkjan Smits, Katja Schuurman, Trudy Dehue, en die schreeuwlelijk. Allemaal leuk en aardig natuurlijk, maar als ze héél langzaam spraken waren ze in drie minuten klaar met hun boodschap. En Peter van Ingen maar hopen dat wij toch drie uur aan hun lippen bleven hangen.

Van mij mag het allemaal. Maar moeten de follow-ups nou echt op de opiniepagina? Ik begrijp dat het enigszins hybride bladzijden zijn geworden, waar de redactie niet helemaal meer raad mee weet. Vroeger, tijdens de verzuiling, hadden NRC en Algemeen Handelsblad een liberaal hoofdartikel, liberale lezersbrieven en zo nu en dan een liberale vermaning van Oud, Stikker of Van Riel. Lux et Libertas!

Maar helaas. Alle identiteiten zijn afgelegd – Kok z’n ideologische veren, de Katholieke Kerk haar Latijn, en de EO z’n gestrengheid tegenover grappenmakers als Arie Boomsma.

De opiniepagina is voor jan en alleman geworden. Ramadan welles, Ramadan nietes. Uitbaggeren ja, uitbaggeren nooit. Koninkrijk? Republiek! Tot en met de achterklap van een (van televisie bekende) dame die niet eens aan de bel hoefde te trekken, of ze vloog de krant al in. Als het maar op een mening leek.

Armoe.