Ook met de Nederlandse golfers is het 'net niet'

Van de negentien Nederlanders plaatsten alleen Robert-Jan Derksen en Guido van der Valk zich voor de finale van het KLM Open. Er is meer nodig dan goed slaan en goed putten.

Terwijl de 41-jarige Noord-Ier Darren Clarke zich onverstoorbaar in twee dagen naar de top van het klassement van het KLM Open sloeg, zochten de beste Nederlandse golfers naar een verklaring voor hun tekortkomingen. Altijd die vragen naar het hoe en waarom. Wat missen Nederlandse golfers toch om nog enigszins met de besten van de wereld te kunnen wedijveren?

Een deel van de aanwezigen op de Kennemer Golf Club in Zandvoort heeft zich gedurende de eerste twee dagen deze vraag niet eens gesteld. Op de terrassen van de sponsortenten keerden ze de tot het uiterste gemotiveerde deelnemers de rug toe. Ze dronken liever een glas dan dat ze zich iets aantrokken van de teleurstelling die de betalende liefhebbers ondergingen. Die zagen dat getalenteerde, hardwerkende golfers zich voor hun hoofd sloegen wanneer een geslagen bal mislukte. En dat Joost Luiten, allerwegen beschouwd als grootste Nederlandse golftalent, zich net niet plaatste voor de twee finaleronden van vandaag en morgen.

Luiten, 23 jaar, verklaarde laat in de middag hoezeer hij baalde. Het had geen zin om te huilen, zei hij. Hij is er nog niet, hij heeft nog lang niet de top bereikt. Hij moet nog harder trainen, nog meer bij zichzelf te rade gaan waarom hij die bal niet rustiger slaat, waarom hij net niet die put haalt. Waarom blijft Darren Clarke wel rustig als hij zijn eerste bal niet goed genoeg slaat, waarom hij wel gewoon denkt: de vorige bal was slecht, nu een goede bal?

En zo was er het gemoed van Luiten, die zich niet plaatste voor het finaleweekeinde – ook wel de cut genoemd. Dan het verhaal van Maarten Lafeber, de winnaar van 2003 die al jaren meeloopt maar zichzelf niet meer is, uit razernij met zijn stokken struiken sloopt – kortom zijn emoties niet meer onder controle heeft, domweg omdat ‘het’ niet meer gaat.

Iedere golfer begrijpt hem. Het mag niet, het is bovendien niet goed voor de innerlijke rust, maar wat doe je er tegen? Terug naar af, al weer praten met je coaches, zoeken en oefenen.

Robert-Jan Derksen is Nederlands beste golfer. Ook hij heeft een verhaal. Het verhaal dat hij nog niet als Lafeber het KLM Open heeft gewonnen. Sterker nog, dat hij nooit op het enige grote toernooi in Nederland heeft gepresteerd.

Nu is hij als beste Nederlander begonnen aan het slotweekeinde, met slechts vier slagen meer dan de leiders Clarke en de Zweed Peter Hedblom, die op -8 staan. De rust van Derksen is aanstekelijk, het optimisme van een voor Nederlanders bijzondere karaktertrek. Hij lacht en denkt niet aan mogelijke fouten. Mooi, dit keer, maar tot nog toe staan hij wel slechts 160ste op de wereldranglijst. Wordt het dit keer wel wat?

Taco Remkes, Inder van Weerelt, Wil Besseling en nog wat zogenaamde Nederlandse talenten wilden zich op de Kennemer tonen. Het ging weer niet, het was weer waardeloos. Zeker vergeleken bij al die Britten, Ieren, Duitsers, Scandinaviërs, Australiërs of waar ook vandaan.

Alleen Guido van der Valk (vijf slagen achter de leiders) wist zich naast Derksen te plaatsen voor het weekeinde. Met Van der Valk wordt niet gedweept. Hij speelt en woont in Azië (Manila) en „doet zijn werk”, zoals hij verwoordt. Hij doet ervaring op in aparte omstandigheden, op vreemde banen en blijft buiten de Nederlandse media.

Twee van de Nederlanders haalden de cut: Derksen en Van der Valk. Waarom de rest niet? Derksen zei laatst dat ‘druk’ de Nederlanders parten speelt: nooit op grote toernooien presteren, moeten scoren om mee te mogen blijven doen. Dat is mogelijk.

Maar misschien is het de Nederlandse mentaliteit. Golf is geen voetbal. Golf is niet willen winnen, golf is kunnen winnen: nooit forceren, nooit over de grens gaan, altijd jezelf blijven, altijd het verleden vergeten en de toekomst overwegen.

Luiten had wel kunnen huilen, omdat hij het niet had gehaald. Hij deed het niet. Dat heeft geen zin. Golfers tonen überhaupt geen emoties. Tiger Woods uitgezonderd, en wat Nederlanders betreft Maarten Lafeber. Woods kan zich in wedstrijden vaak herstellen. En dat kunnen weinigen hem nadoen.

Luiten moet elke negatieve gedachte uitbannen, zo heeft zijn psychologische coach hem verteld. Het is niet meer dan de teneur van deze tijd. Hij moet verder, want zonder resultaat in de komende tien toernooien verliest hij zijn Europese toernooilicentie.

Maar wat is dat dan met Darren Clarke? Hij won vorig jaar in Zandvoort. Dat geeft vertrouwen. En dan zijn er de elementen, zoals wind, die soms weg is op de Kennemer en dan meedogenloos terugkeert. Britten hebben er van jongsaf mee leren golfen, kijk naar de stand. Britten kennen golf. Nederlanders niet, zeker niet de verwende toeschouwers die zich maar weinig aantrekken van dat ‘sportgedoe’.