Lowlands opent met gevoelige mannenliedjes

Pop. Lowlands. Gehoord 21/8, Bidinghuizen. Ook op 22/8 en 23/8

Komen mannen tegenwoordig van Venus en vrouwen van Mars? Op Lowlands leek het er wel op. Een reeks mannelijke singer/songwriters legde daar gisteren op de eerste dag van het driedaagse festival in Biddinghuizen de ziel en zaligheid bloot. In gevoelige liedjes, met stemmige akkoorden en harmonieuze samenzang deden ze kond van hun gebroken harten en ander leed. Dat pakte soms goed uit, zoals in het geval van The Tallest Man On Earth en Bon Iver. The Tallest Man on Earth zong met krachtige, krakende stem over nog te bouwen huizen voor nog te maken gezinnen, slechts begeleid door een rammelende gitaar en een flinke dosis charisma. Bon Iver zong niet veel later met breekbare kopstem over vergelijkbare dromen, en wist al vroeg op de avond een prachtige sfeer neer te zetten.

De Amerikaanse bard won het op punten van Beiroet, de singer/songwriter die het liederlijke van een chanson weet te paren aan de melancholie van zigeunermuziek. Maar Beiroet was niet zo goed bij stem als concurrent Bon Iver en zijn zigeunerbruiloft begon allengs te vervelen. Mis ging het uiteindelijk bij het ingetogen Grizzly Bear, dat notabene eerder dit jaar het aangename album Vecatimest had afgeleverd. Maar om half elf uur ’s avonds wisten de vier in zichzelf gekeerde mannen met hun zweverige zang en experimentele sound het publiek niet aan zich te binden.

Viel er dan nergens een onvertogen woord? Toch wel. Anarchie vond de bezoeker deze keer vooral in de dancetenten, die voor het eerst bij elkaar waren gegroepeerd in een hoek van het terrein. De Crystal Fighters brachten een ontregelende en bij vlagen hilarische mix van drum ‘n bass en harde rock. Al doende staken ze de draak met hippiemuziek door op een tamboerijn te rammelen en op een stuk hout op een groezelig Ikea-schapenkleedje te slaan. Enkele tientallen meters verder vuurde rapper Dizzie Rascal ondertussen het publiek aan massaal de middelvinger in de lucht te steken. Zijn spervuur aan raps werd ondersteund door een kale, donkere beat die het borstbeen deed trillen als een drilboor in een opengebroken straat.

Uiteindelijk wierpen ook de rockers hun ingetogenheid van zich af, en schreeuwden het uit – al schreeuwde een vrouw het hardst, dat dan weer wel. In de Charlie-tent smeekte en gromde Brody Dalle van Spinnerette, in het programmablad tot vervelens toe weggezet als de vrouw van Josh Homme van Queens of the Stone Age. Haar armen omvatten krachtig de hals van haar gitaar.

Vuur kwam van de oudgedienden. Even leek Faith No More zich in de rij gevoelige singer/songwriters te voegen, door te beginnen met een uitermate gevoelige en klankvaste Reunited, van Peaches en Herb. Maar al snel trokken de rockers een muur van geluid op. Dat bleek de voorproef voor dé hoofdact van de avond, The Prodigy. De raverockers van de jaren negentig gaven een show waar horen en zien je verging. Heel Lowlands verzamelde zich voor dit spektakel. Vergeten waren prompt de lieflijke liedjes van eerder de dag. The Prodigy bewees dat mannen wel degelijk van Mars komen.