'Het moest licht zijn, strandachtig'

In de rubriek ‘Het Binnenhuis’ vandaag de stacaravan van Marjan Koopman op de Kennemer Duincamping Bakkum.

1 Zelf getimmerde bank. De stof, gekocht bij de chique woonwinkel Rivièra Maison in Amsterdam, was de enige uitspatting bij de renovatie van de caravan. Een Turkse ‘Gouden Schaar’ kleermaker deed het naaiwerk. 2 Foto van Marjan Koopman en haar partner ter gelegenheid van hun ‘twintigjarige verloving’. 3 Barbiepop, een pesterig cadeautje voor de dertiende verjaardag van een van de zonen van Marjan Koopman. NRC Binnenhuis Baart, Theo

Als Marjan Koopman ’s ochtends in haar nachtjapon van haar caravan naar het toiletgebouw loopt, komt ze soms wel drie collega’s tegen van Bureau Jeugdzorg in Amsterdam. De Kennemer Duincamping Bakkum is altijd al klein Amsterdam geweest, legt Koopman uit.

Bij Castricum, tussen de naaldbomen en op loopafstand van het strand, zouden duizenden kleinbehuisde en onbemiddelde stadsbewoners lucht en licht kunnen tanken. Dat idealistische uitgangspunt lag ten grondslag aan de in 1914 aangelegde ‘volkscamping’.

Bijna een eeuw later trekt de oudste camping van Nederland nog steeds veel gasten uit de hoofdstad. En zeker niet alleen stedelingen zonder tuin en zonder de portemonnee om zich een buitenlandse reis te kunnen veroorloven.

Neem Marjan Koopman. Zij woont met haar partner en twee zonen in een groot huis met tuin in Amsterdam-Zuid. En deze zomer gaat het gezin ook drie weken met vakantie naar Italië.

Thuis in de tuin zitten is anders, zegt Marjan Koopman, die vanaf het voorjaar om het weekeinde naar Bakkum rijdt. Haar vriend fietst veel in de omgeving, zelf holt ze op zondagmorgen graag door de duinen. „Hier in Bakkum is het makkelijker ontspannen. Lezen lukt me thuis bijvoorbeeld moeilijk. Altijd is er wat te doen. Hier kan je hooguit de caravan een keer vegen.”

Het gezin heeft op de duincamping een kavel van ruim 200 vierkante meter, met verschillende bomen. In ruil voor 1.300 euro stageld mag op die grond zeven maanden per jaar een caravan worden geparkeerd.

Bakkum is een natuurcamping met strenge huisregels. Wie laat op de avond te luidruchtig met de buren aan het borrelen is, kan door de leiding worden bekeurd met een gele kaart. Bij een tweede waarschuwing wordt de toegang tot het kampeerterrein ontzegd.

Ook de natuur op het terrein is heilig. Een tuintje aanleggen is bijvoorbeeld taboe. Is het perkje met springbalsemien voor haar caravan dan spontaan opgekomen? Nee, die heeft ze illegaal gezaaid, zegt Marjan Koopman. „Die geven zulke prachtige roze bloemen.”

De familie Koopman kocht haar mobiele huis twee jaar geleden voor slechts 500 euro. Het opknappen van de caravan viel duurder uit. Koopman: „Van binnen was-ie helemaal paars.”

Samen met haar partner stripte ze het interieur en bedekte het paars met witte verf, wit behang en zeil met parketmotief. Op straat vond ze een mooie stoel, ze timmerde een bank, liet gordijnen maken en kocht een nieuwe koelkast, de enige echte luxe in het vakantieverblijf. „Ik wilde het mooi maken met zo weinig mogelijk middelen. En het interieur moest licht zijn, strandachtig.”

In de zeven meter lange caravan is een bank, een kast, een vierpersoonstafel en een keukentje met een tweepitsfornuis. Aan de achterzijde is een krappe bedstee. „Heel geschikt voor twee personen die het goed met elkaar kunnen vinden”, lacht Koopman. Haar zonen slapen in een tent naast de caravan.

Water is er niet in de caravan, sinds kort wel elektriciteit. Als het in het voorjaar ’s avonds kil wordt, steken de bewoners een handvol kaarsen aan. „Dan is het zo warm”, zegt Koopman.

Haar zonen van 14 en 16 vieren hun verjaardag met vrienden in Bakkum. De jongens gaan soms ook met z’n tweeën naar de camping. In dat geval letten de buurvrouwen op, zegt Koopman. „Hebben ze niet één moeder, maar zes.”

In het hoogseizoen staan op de duincamping tot wel 6.500 kampeerders. Dat Bakkum zo’n grote camping is, daar merkt ze weinig van, zegt Marjan Koopman. Het kampeerterrein heeft min of meer op zichzelf staande wijken, waarvan de bewoners, net als thuis, bij elkaar hokken. „De Jordaan, dat is verderop. Dit hier is meer De Pijp.”

Vanuit haar caravan kan ze bij haar buren naar binnen kijken. En buiten is de sociale controle nog groter. Sommige vriendinnen begrijpen niet wat ze toch zo leuk vindt aan het campingleven. „Dan zeggen ze: ‘Iedereen kan je daar voortdurend zien.’ Ik zit daar niet mee. Het is hier reuze relaxed.”

Meer foto’s van de stacaravan van de familie Koopman op nrc.nl/binnenhuis