Folklore?

Zo vernederd als Caster Semenya kan Wesley Sneijder zich niet voelen. Er wordt vooralsnog niet getwijfeld aan zijn mannelijkheid. Een seksetest is niet aan de orde. Maar geschampt in zijn eergevoel is hij wel. Hoezo, eenjarige passant in Madrid? Zo losbandig gaan ze zelfs bij RKC niet om met vedetten. Daar mag je tenminste nog een jaartje uitlopen.

Vernedering in de sport: het is een dagelijks ritueel geworden. Niet eens met het karakter van een zoenoffer. Gewoon: Hup, Holland Hup, bij het grof vuil. Sociale balsem: no way! Melaatsheid daalt à la carte neer, over atleten en families, over jeugdvrienden en zomermeisjes. Rechtsbijstand? Ook nihil.

Nu blijf ik de seksetest van de wereldkampioene op de 800 meter schandelijker vinden dan de botte uitzwaai van Sneijder bij Real. In Berlijn is een jong leven gebrandmerkt voor de eeuwigheid. In Madrid is een vrolijk kermisbaasje heel even in de vleugels geknipt. Het eerste is existentieel, het tweede is decadentie van luxe. Semenya wordt gedaagd voor een middeleeuws volksgericht, Sneijder voor een Milanese out of the blue kliek. Voor het Zuid-Afrikaanse meisje blijft de wond levenslang etteren, voor de Nederlandse voetballer is het meer een kwestie van ongemak met nieuwe rekeningnummers op de bank. Eigenlijk, eerder folklore dan leed.

Maar toch: ook folklore kan pijn doen.

Wij kunnen nu wel zeggen: ach, wat maakt het uit: Inter of Real? De glorie van beide clubs is quasi inwisselbaar, het geld ook. Weeralarm? Niet dat je zegt: mijn gezinnetje is in Milaan meer bedreigd dan in Madrid. Dus: waar hebben we het over? Maar er is de irrationele factor: ook grootverdieners in het Europese voetbal houden nog iets van romantiek. Ze verbinden zich aan een mythe, aan historie, niet aan een conglomeraat. Ik weet zeker dat Dirk Kuijt liever voor Liverpool dan voor Arsenal speelt. Hij kan het zelf niet uitleggen, maar het heeft te maken met de wazige gloed van een verleden. Met de goddelijkheid van een shirt.

Zo ook voor Wesley Sneijder.

Je komt uit Utrecht en ineens mag je jezelf verdromen in het koninklijke wit van Real Madrid. Is toch anders dan blauw-gestreept. Voetballers zijn niet alleen maar ordinaire graaiers. Ik heb Roy Makaay ooit horen zeggen dat hij ontroerd was door palmbomen. Waarom was Ronald Koeman zo verguld met Barcelona? Je kon er laat eten, en altijd bij terrasjesweer. Epigonen van Rijkman Groenink kom je vooral op tribunes tegen, minder op het veld.

Sneijder, Van der Vaart en anderen hebben door alle statusgevechten heen iets van onschuld bewaard. Voetbal: ergens toch nog als geloofsartikel. Soeverein aan veehandel, soms tegen zaakwaarnemers in.

Het gaat niet alleen om 4-4-2, het gaat ook nog om legitieme ijdelheid. Dat Wesley Sneijder bij Real Madrid nu moet wijken voor Kaká, Benzema, Cristiano Ronaldo en andere dure flitsaankopen raakt hem in het voetbalhart. En in zijn Utrechtse eigenwaan. Hoe kan iemand beter zijn dan ik, Wesley Sneijder? Het schattige aan Nederlandse internationals is altijd dat ze zichzelf bij voorbaat geproclameerd hebben tot wereldtop. Daar kan geen Braziliaan tegenop, laat staan een Portugees of een Franse bastaard. Wesley dacht bij Real Madrid even in te stappen alsof hij De Graafschap aan zijn voeten had. Misschien had hij dat ook, maar toen denderde de politiek van een nieuwe voorzitter over hem heen.

Einde verhaal.

Moet hij daarom per flitsoverschrijving naar Inter Milaan? Zijn zaakwaarnemer juicht zich alweer een ongeluk, maar Sneijder weet: Inter blijft de tweede club van Milaan. Hij moet dus ook nog eens inleveren op de status van het nieuwe wereldwonder van AC Milan: Klaas Jan Huntelaar. Dat steekt. Misschien wel met de kracht van onrechtvaardigheid.

En dus: de vernedering blijft duren.

Transfers in het voetbal zijn ook een zielsverhuizing. Daar wordt in de media weinig op geattendeerd. Wij gaan liever iets korter door de bocht: geldwolven. Punt. Amen. Maar ik weet zeker dat Wesley Sneijder bij Inter nooit gelukkig zal worden. Zoals Rafael van der Vaart er niet aan moet denken om in Istanbul te gaan voetballen. Hun voetballogica is toch iets minder beursgenoteerd dan wij denken.

Liefhebbers! Estheten!

Een laatste transfer: regelrecht het paradijs in. In het koninklijke wit van Real Madrid.