Persje voor pasteuze pakketjes

Plotseling is er weer vraag naar gereedschap voor gevulde kussens. Die was er tien jaar geleden ook opeens, zegt een winkelier in keukengerei.

„Tien jaar geleden kwam dimsum in de mode. We hadden er persjes voor en moesten er bij uitleggen hoe het werkt. Nu vragen klanten rechtdoorzee om zo’n persje, we hoeven er niets bij te vertellen. Maar waar ze die voor gebruiken weten we niet precies.”

De eerste die in Nederland deegpersjes invoerde, een kwart eeuw geleden, was handelsonderneming Clip in Nijkerk. Een Amerikaan had in Azië gezien hoe gevulde deegkussentjes werden gemaakt in persjes van bamboe. Hij maakte ze na in plastic.

Clip ging ze importeren en bracht ze naar kookwinkels („Nee beslist niet naar Blokker”, zegt Clip aan de telefoon). Het persje is ook te vinden in Oosterse toko’s. Daar kocht ik er een, in Dordrecht, 10 centimeter doorsnee, voor 6,45 euro.

Volgens het karton waar het persje op vastzat is Clip bv in Zeist gevestigd. Maar er staat een oud en onbruikbaar telefoonnummer bij. Het onlinetelefoonboek weet Clip te vinden. Het nieuwe nummer leidt naar een verdrietige man die verzucht: „U belt zeker voor Clip?” Hij wordt wekelijks lastiggevallen, zegt hij, door mensen die Clip zoeken, ook Engelstaligen. Hij heeft dit telefoonnummer al anderhalf jaar zegt hij. Hij klaagde bij KPN: „Ze zeiden: dat gaat vanzelf wel over.”

Bestaat Clip niet meer? Een kookwinkelier in Utrecht weet hem voor ons terug te vinden. In Nijkerk (www.clipbv.nl).

Het persje staat niet op de onlinecatalogus van Clipbv, maar is nog te koop. Er is, zegt Clip, inmiddels veel namaak, de Amerikanen zelf maken het persje ook niet meer. Ze laten het Chinezen doen. Ze zijn er in verschillende maten. Ook uitvoeringen in roestvrijstaal.

De goedkopere van plastic zijn net zo goed. Bijvoorbeeld voor net geen tientje, drie in een doos uit Duitsland waar Pasta Aid op staat. Drie maten. Kleine voor ravioli, iets grotere voor dimsum en de grootste voor gevulde kussens in de maat van een dubbelgevouwen gevulde koek.

Waar de hernieuwde belangstelling precies vandaan komt is de koopman van de kookwinkel een raadsel. Misschien heeft het te maken met het praatje dat onder mondaine culi’s gaat, dat de dimsums niet meer zijn wat ze waren.

Dimsums zijn kussentjes van deeg met een vulling van vlees of garnalen. Ze komen diepgevroren uit Aziatische landen.

Er is ook een fabrikant in Nederland. En er zijn restaurants gespecialiseerd in dimsums. Daar wordt over geroddeld.

In de sloopjes van deeg zit niet meer de lekkere vulling van weleer.

Ik kan het niet beoordelen, dat van die eethuizen, het kan ook dat het de mondaino’s alweer begint te vervelen, over Japanse hapjes van kleefrijst in zeewier hoor je ze ook niet meer in Amsterdam-Zuid.

Maar de dimsums uit de diepvries van de Chinese supermarkt zijn wel degelijk onbegrijpelijk saai van smaak. Eigen waarneming. Net als supermarktravioli in soorten. Allemaal gevuld met garnalenzaagsel en koffiedik. Die maak je zelf vast en zeker veel beter.

Maar waarom zou je? Een garnaal wordt er niet beter van als je hem fijn wrijft en in een lapje deeg propt dat je gaar stoomt of kookt. Nee, alleen als deeg en vulling samen iets opwindend nieuws vormen is het prutsen de moeite waard.

Ooit at ik ravioli in een klein restaurant in een dorp in Italië. Nooit eerder en ook later niet, vond ik zulke smakelijke. Ze waren gevuld met betruffelde aardappelpuree. Probeer ze al jaren na te maken. Het persje gaat nu helpen.

Wouter Klootwijk

Vanaf komende maandag staan de deegpersjes (4,95 tot 6,95 euro) van Clipbv op hun website.