Blond, stevig en nogal Bataviers

Geheel onverwachts ben ik gegrepen door het WK Atletiek in Berlijn. Mijn interesse werd gewekt door een Duitse speerwerpster – niet winnares Steffi Nerius, maar een mindere godin.

Die speerwerpster, van wie ik de naam niet meer kan achterhalen, want alleen winnaressen halen het nieuws, was blond, stevig en nogal Bataviers van uiterlijk. De ideale bouw voor het werpen van een speer. Ze wierp, keek en zag dat het niet goed was. Toen maakte ze een agressief gebaar met haar armen en stootte een klank uit die ik niet fonetisch kan reproduceren, maar die licht benaderd wordt door ‘HaWOEa!’

Het was een boze klank. Hij werd nog een paar keer herhaald in diverse sportnieuwsen, wat ik niet erg vond.

Om dit soort momenten gaat het mij bij sport; het moment dat de sporter zijn emoties niet meer kan bedwingen, en oerklanken gaat uitstoten of baltsdansen gaat doen.

Qua puur testosteron en oergeweld haalde de Duitse het echter niet bij de inmiddels wereldberoemde Caster Semanya, de achttienjarige hardloopster uit Zuid-Afrika die ik eergisteravond in een drommetje rondjes zag rennen, zoals je dat wel vaker ziet bij WK’s, en die zich tegen het eind van de wedstrijd ineens losmaakte uit dat drommetje en met kilometers voorsprong het inmiddels bedremmelde drommetje achter zich liet.

Daarna maakte Caster, die nogal koel leek onder haar waanzinnige overwinning, nog wat streetwise gebaren – schouders afvegen, armen kruisen voor het lichaam – en liep weg.

En nu denkt iedereen dat Caster een man is. Niet alleen door die P. Diddy-achtige lichaamstaal, maar vooral omdat ze met een idiote voorsprong won van een stel vrouwen.

„Trek dan haar broek uit!” schreeuwde ik naar de tv, toen een commentator gisteren zei dat er onduidelijkheden rondom het geslacht van Caster bestonden. Zoals ik wel vaker tips en adviezen naar de tv schreeuw.

Maar zo eenvoudig blijkt het niet te zijn. In de afgelopen 24 uur ben ik geïnteresseerd geraakt in iets nieuws, namelijk seksestudies, en dat is complexe materie. Het hebben van een piemel of een pipi zegt niets over je eigenlijke geslacht, blijkt na het lezen van wetenschappelijke artikelen in The Science of Sport.

Dat is wat de komkommertijd een mens oplevert: dat je ineens van atletiek blijkt te houden en dat je wetenschappelijke artikelen over sekseverschillen gaat lezen.

En dat je ineens, heel even, bang bent dat je een man was, al die tijd.

Aaf Brandt Corstius