Jane Austen en zombies

Het is lang geleden dat ik een boek van Jane Austen heb gelezen. Tegenwoordig wordt haar werk nogal eens kleinerend afgedaan als een voorloper van de chicklit, maar ik meen mij toch ook een speels vormgegeven misantropie te herinneren, en personages die zich heel erg vervelen. Dat zijn op zijn minst goede uitgangspunten.

De filmadaptaties van Austens romans lijken echter iets te goed op ‘Tuinen Kijken’ om me te kunnen boeien. Daarom vond ik de trailer van Sense and Sensibility and Sea Monsters grappig. Twee niet zo heel goede acteurs in negentiende-eeuwse klederdracht praten over de liefde voor een meertje tussen het lover, tot een van beiden door een immense octopus wordt opgeslokt.

De roman Pride and Prejudice and Zombies doelt waarschijnlijk op hetzelfde soort vermaak, maar de vorm waarin dat gepresenteerd wordt, baart me zorgen. Vijfentachtig procent van Austens tekst werd behouden. De overige vijftien procent – op de achterflap omschreven als ‘beenderverbrijzelende zombie-oproer’ – werd bij elkaar geschreven door Seth Grahame-Smith.

Deze televisieschrijver vond naar eigen zeggen dat de saaie Austen zijn bijdrage kon gebruiken. Hij deed zijn ding in opdracht van Quirk Books, waar men in de gaten had gekregen dat nogal wat fans van siencefiction, horror en fantasy ook van Jane Austen hielden. Dat een combinatie van beide dan wel een groot succes zou opleveren, lijkt mij een kinderlijke veronderstelling, maar blijkbaar niet zo ver van de waarheid. In korte tijd werden er meer dan zevenhonderdduizend exemplaren van Pride and Prejudice and Zombies verkocht.

Ik weet niet hoe het zit met de verkoopcijfers van die Engelstalige reeks waarop ik stuitte in een Berlijnse boekhandel: ingekorte klassiekers ‘voor mensen met weinig tijd’. Een hapklare versie van De gebroeders Karamazov bijvoorbeeld, van de auteur die we voortaan Jef zullen noemen, want die Russische namen zijn zo onnodig lang.

Het lijkt niet eens zo moeilijk om munt te slaan uit het toetakelen van onbeschermde klassiekers. Raar en jammer. Al die herschrijvingen vormen wel een goede context voor Jane Bites Back, een roman van Michael Thomas Ford, waarin Jane Austen nooit gestorven is, maar verder leeft als vampier-boekverkoper om iedereen die de voorbije twee eeuwen rijker werd van haar romans uit te moorden. Je zou bijna gaan hopen dat alle dode schrijvers aan wier werk wordt geprutst als zombie wraak komen nemen. Jef op kop.