Terug thuis!

Ik rij de straat in, open de deur, loop de trap op, doe de televisie aan, en kijk in het vriendelijke gezicht van Jan Hoedeman, de voorzitter van de vereniging van royalty-verslaggevers.

Thuis!

Wat ben je eigenlijk, als je voorzitter bent van de vereniging van royalty-verslaggevers? Hoog natuurlijk. Jan, die ook de ‘mediacode’ heeft ontwikkeld, staat permanent van twee kanten onder druk: een horde journalisten aan de ene kant, en aan de andere kant de kroonprins die als jongetje al wegkroop in de machinekamer van het jacht van zijn grootvader omdat de agressieve fototoestellen hem angst aanjoegen. Ik weet niet of hij er nog steeds voor wordt behandeld, maar dat hij zijn kinderen niet aan dezelfde traumatische ervaringen wil blootstellen, valt te billijken.

En Jan zit ertussen. Tegenover Clairy Polak had hij iets defensiefs – als iemand die strikt genomen natuurlijk fout is geworden in de oorlog tussen Oranje en de journalistiek, maar die juist daardoor veel kan voorkomen. Jan heeft bijvoorbeeld het ‘fotomoment’ uit het vuur gesleept, zodat elk geregistreerd lid van het Persgilde jaarlijks naar Lech mag om een half uur lang koninklijke kiekjes te maken. ‘Een half uur nieuws!’, zeggen Jan en Willem-Alexander dan, ‘waar vind je dat?’

Maar héb je dan wel nieuws? Nieuws is wat afwijkt. Als heel Nederland ’s winters naar Lech gaat, of naar iets dat erop lijkt, hoeft dat niet in de krant. Maar kent u één Nederlands gezin dat hartje zomer, wanneer een normaal mens in z’n blote kont op het strand ligt, weer de latten onderbindt om in een vreemd halfrond z’n kinderen van een besneeuwde berg te laten afdonderen? Dan had ik me als meisje van vier liever in de warme machinekamer van opa Benno’s jacht opgesloten. Maar het is wél nieuws.

Jans hoofdredacteur was een poosje voorzitter van het Genootschap van Hoofdredacteuren, wat natuurlijk nog hoger is. Op een dag had hij Beatrix geïnviteerd, en die liet zich tijdens de borrel ontvallen (zogenaamd, volgens mij) dat in de pers de leugen regeert. Weer nieuws! Maar de voorzitter van het Genootschap verbood publicatie op grond van een andere mediacode, en de collega’s die het toch in hun krant zetten, mogen naar verluidt nooit meer op zijn borrel komen, zoals Associated Press niet meer welkom is op het Lech van Jan. Hè, was Greet Hofmans er nog maar. Toen noemden ze een mediacode nog eerlijk censuur.

Al zappend zag ik nog nét de onaangename, medemensen van het oversteekpad wegduwende, Feldwebelachtige, gezaghebbende reclamemaker namens de Nederlandse Energie Maatschappij. Hij schijnt er mee op te houden. Maar hij is onmiddellijk vervangen door een andere onaangename autoriteit die in de STER-spot wordt geïntroduceerd als schaatscoach. Henk Gemser. Nadat hij zich op de baan met een driftig fluitje heeft laten kennen als de personificatie van de vreselijkste gymnasiekmeester aller tijden, zie je hem in burger achtermekaar een man uit de lift jagen, een meisje een smakelijke frikadel uit de mond stoten, en een bejaarde op een parkbankje een sigaar afpakken. Bij elk slachtoffer snauwt hij ‘Dat kan beter!’, en schaatst door. Maar geen van de drie geschoffeerde landgenoten bellen vervolgens onmiddellijk een kliklijn of Misdaad Anoniem – integendeel, ze roepen ‘Dank je wel, Henk!’, terwijl Henk allang uit zicht is, op weg naar nog méér mensen die hij kan intimideren En in het laatste spotjesshot zie je hem –milieubewust, vitaal, met een fluitje op weg naar de negentig – Becel op z’n brood smeren.

Jesses.

Zo ver zijn we gekomen: in naam van een goede gezondheid is bijna alles geoorloofd.

Ik schuif het raam open, en steek mijn uitgeruste neus naar buiten. Godzijdank stinkt het overal nog naar stad.

Lees eerdere columns van Jan Blokker op nrcnext.nl/blokker