Hekkenwerk

„Amerikanen leren hun aardrijkskunde ten tijde van oorlog”, zegt Lowell Carlson met een grijns. Hij meent het. Lowell is al 35 jaar journalist bij de lokale krant van Bellevue, Iowa. Hij is een tevreden man die van het dorp aan de oevers van de Mississippi houdt.

Maar vraag hem niet naar het geweten van Bellevue. „Ik spande vanmorgen nieuw prikkeldraad op mijn boerderij, en dacht aan ons gesprek van gisteren: ik maar denken dat het leven goed en simpel is in Bellevue. Kom jij langs met je confronterende vragen.” En hij schaterlacht.

Lowell heeft een goed gevoel voor zelfspot, en dat kan je niet van iedereen zeggen in het dorp. De eer van Bellevue is een doodernstige zaak en de collectieve uitstraling is er een van verplichte naastenliefde. Burenzorg is hier een kernbegrip.

Er mogen dagelijks tonnen ijzer en graan voor de export over de rivier voorbij drijven, voor Bellevue is de wereld niet veel groter dan Bellevue. „Bellevue biedt alles wat een mens maar wensen kan”, zegt Lowell. En vanuit dorpsperspectief heeft hij waarschijnlijk gelijk. Zelden zo’n prettig plekje meegemaakt. Daar moet de buitenwereld gewoon van afblijven. Wie maalt er dan nog over wat er buiten ’s lands grenzen gebeurt?

Des te opmerkelijker dat er ook inwoners zijn van Bellevue die bereid zijn hun leven te geven voor hun land. Maar soldaat eerste klas en overtuigd Bellevueaan Edward Michels vindt dat helemaal niet gek. „Onze loyaliteit reikt heus wel verder”, zegt hij eerder verbaasd dan gepikeerd.

Maar dat betekent nog niet dat hij de wereld buiten Bellevue begrijpt. „Daar moet je de leiders van dit land gewoon in vertrouwen”, zegt hij. „Je stelt de kennis van je dokter toch ook niet ter discussie?” En zo heeft Michels zonder veel besef over de grens gekeken, Kosovo en Egypte. Inderdaad, omdat er strijd werd geleverd.

Lowell schudt zijn hoofd. Hij heeft er tijdens het hekkenwerk nog een bedacht: „Amerikanen leren hun economie ten tijde van depressie.” Daar moeten we het nog over hebben.