Column

McRome

Rome is druk en warm. Heel druk en heel warm. Door het prachtige centrum strompelt de massa waar ik graag een avond naar mag kijken. Vooral naar de gemalen koeien peuzelende landgenoten op het terras van hamburgeruitdragerij McDonald’s, recht tegenover het Pantheon. Daar zitten veel Amerikanen en Nederlanders die viezigheid naar binnen te werken en dat is in het land waar ze van louter lekker eten houden op zijn zachtst gezegd curieus.

Verbaasd ben ik niet. Dat Amerikanen geen smaak hebben is bekend, maar Nederlanders zijn qua eten en drinken gewoon even grote smeerlappen. Vriend van mij heeft een huis in Italië dat hij regelmatig uitleent en hij vindt elke keer de meest gore viezigheid in zijn provisiekast. Unox-smeerworst, Conimex-satésaus en als dieptepunt een blik met vier gehaktballen in eigen jus van de firma Zwanenberg. Dat je het eet is al ernstig, maar dat je het meeneemt naar Italië waar de verse kruiden en groenten uit de grond spatten is echt een misdrijf. Volgens mijn vriend mag de doodstraf hier op gezet worden. Iemand die ingeblikte gehaktballen meeneemt naar Italië heeft verder geen enkel recht om nog langer rond te dolen op deze aardbol. Het hardst heeft hij gelachen om het flesje truffelolie van Albert Heijn dat hij ooit in zijn Italiaanse keuken vond.

Dus je gaat naar het door tartufo vergeven Italië en je neemt een flesje truffelolie uit een Nederlandse supermarkt mee. Dan ben je toch niet helemaal goed snik. Dan zit er ergens een draadje los. Daarbij is het bekend dat er aan truffelolie geen schilfer truffel te pas is gekomen. Het gerucht gaat dat er gemalen autobanden in verwerkt zijn, maar dat laatste neem ik graag voor een broodje aap. Op het terras van deze Romeinse McDonald’s geniet ik ook van de enthousiaste blik van de Nederlandse gezinnen. Als ze aan één ding toe zijn na deze reis is het wel vakantie. Dat de mens chronisch ontevreden en ongelukkig is weet ik, maar moet je het ook zo uitdragen? Het zou mij niet verbazen als het landelijke echtscheidingspercentage vlak na de zomer veel hoger is dan in andere maanden. Dat juist na drie weken kamperen beide echtelieden tot de terechte slotsom komen dat het het beste is om heel ver uit elkaar te gaan.

Kamperen heb ik sowieso nooit begrepen. Dat je met je vrouw in een doeken huis wilt liggen en de buren iedere snurk, zucht en wind van je kunnen horen, is voor mij onvoorstelbaar. Toch liggen miljoenen doorzonnomaden weken lang vrijwillig tentje aan tentje aan de rand van een of ander bos naar elkaars gekreun en gesteun te luisteren. „Hoe zit dat met seks?” vroeg ik laatst aan een regelmatig kamperende kennis. Hij legde mij uit dat mensen die kamperen niet aan elkaar zitten. Die doen dat al jaren niet meer. Die eten bij McDonald’s. In die hamburgers zitten libido-onderdrukkende middelen, waardoor iedere aandrang tot frunniken aan elkaar volledig verdwijnt.

Het vrolijke van het centrum van Rome is dat het ook het politieke hart is. Zoals het hoort. Nederland is het enige land waar de koningin en de regering in een provinciestadje rondhangen. Hier struikel je nog over de senatoren en parlementariërs. De felle discussies gaan door in de heerlijk geurende eettenten. Ik rij hier rond in een in dit autogekke land felbegeerde antieke cabrio, een midlifespeeltje voor tragische vijftigers.

Omdat ik niet wil dat die auto gestolen wordt staat hij in de duurste en beste parkeergarage van de stad. Naast het parlement. Sterker nog: mijn auto staat naast de limo van Silvio. Wat ik hoop? Dat de bronstige Berlusconi het met zo’n belspelsnolletje op mijn motorkap doet, dat de beveiligingscamera’s van de parkeergarage dat opnemen en dat dat binnenkort door die vunzige Albert Verlinde wordt uitgezonden. En dat wij thuis dan roepen: „Onze auto!” En als u zich afvraagt waarom die toch al wat bejaarde Berlusconi nog steeds zo enthousiast achter de meisjes aanzit? Nog nooit bij McDonald’s gegeten.