Genieten, je moet er wel voor openstaan

Hoe word je gelukkig in drie weken? Vandaag de laatste aflevering: laat los.

Onder hypnose geeft redacteur Freek Schravesande de controle uit handen.

Freek Schravesande

„Sommige mensen worden gelukkig van geld. U, schat ik in, raakt ontroerd door een liedje. Muziek is uw hoogste geluk.”

Met indringende blik kijkt Mister Black (54) uit Spijkenisse me aan. Mister Black is hypnotiseur, fakir, opa en bovenal showman. Vraag hem twee uur te spreken over stenen en Mister Black spreekt twee uur over stenen. Vraag hem twee uur te spreken over geluk en Mister Black spreekt twee uur over geluk.

„Geluk vind je pas aan het einde van je leven, wanneer je tot de conclusie komt dat je een gelukkig leven hebt gehad. (…). Geluk is een vraagteken dat het leven interessant maakt. (…). Geluk vind je niet op de bergtop zelf, maar op de weg ernaartoe. Als alleen de top het doel is, ga dan met de helikopter.”

Vandaag zal Mister Black, die in 1980 door zijn theaterbureau werd gevraagd om naast een fakir- ook hypnoseshow te geven, mij hypnotiseren. Einddoel: gelukkig worden door los te laten, de controle uit handen te geven. Te beginnen met: geluk in het spel.

Of dat zal lukken is de vraag. Er zijn mensen, zegt Black, die tijdens zijn show een uur lang gelukzalig op het podium blijven liggen. „Dat is niet helemaal de bedoeling: het is show, geen therapie. Maar ze hebben het blijkbaar nodig: een echtscheiding, problemen thuis. Ik laat ze maar rustig liggen.”

„Maar u meneer…” – Mister Black kijkt nu dwars door me heen, ondertussen driftig zwaaiend met zijn armen – „u lijkt me een binnenvetter. Zou u meedoen met mijn show, dan zou ik u in de linkerhoek van het podium zetten. Eerst even aftasten.”

De kunst van hypnose, vertelt Mister Black, is suggestie. De suggestie dat de hypnotiseur de baas over jouw handelingen is, en niet jijzelf. Alleen: wie alles los wil laten moet daar wel voor openstaan, zegt hij: „De mens kent ruim veertig gemoedstoestanden, afhankelijk van vele factoren: je humeur, hoe je hebt geslapen, hoe je hebt gegeten. Daardoor lukt hypnose soms wel en soms niet. ”

We zullen zien. Ik vraag een collega me te observeren en aantekeningen te maken. Voor het geval ik echt in zo’n diepe hypnose raak dat ik me niks meer herinner.

Eerst even opwarmen. Mister Black vraagt me om 25 kaarten omgekeerd op tafel te leggen, zonder vooraf naar de afbeeldingen te kijken. „Je doet het erg precies”, zegt Mister Black terwijl ik de kaarten neerleg. Wat dit dan over mij zegt, vraag ik hem. „Je bent erg labiel. Onzeker. En je vertrouwt niet op jezelf. Je wil zeker weten dat het er 25 zijn.”

Dan moet ik opstaan, met mijn handen in elkaar gevouwen en mijn ogen dicht. Knijpen. Harder. En weer uit elkaar. „Knijpen. Knijpen! Voel de spanning. Je pakt nu een zwarte kaart.”

Ik draai de schoppen acht om.

Mister Black schreeuwt het uit: „Geniet ervan. Geniet ervan. Geniet ervan!”

Voordat ik de tweede kaart moet omdraaien vraagt Mister Black me aan iets fijns te denken. Want, zo legt hij uit, door te genieten van geluk dwing je nieuw geluk af.

Ik draai een tweede kaart om: de schoppen drie.

Dit is het moment waar Mister Black later over zal spreken als „een situatie waarin de mens wordt geraakt door geluk.” Het was toeval, geeft hij zelf ook toe, maar door de sfeer die wordt gecreëerd ga ik er bijna zelf in geloven.

Niet alles werkt even goed, overigens. Zoals het moment waarop Mister Black me met gesloten ogen aan een doek met ammoniak laat ruiken, terwijl ik moet denken aan de geuren van vakantie.

„Geloof je in Jomanda?”, vraagt Mister Black, met de doek in de aanslag.

„Nee.”

„Maar Jomanda gelooft wel in jou.”

„Oh. Ok.”

„Steek je hand uit als een antenne naar Jomanda.”

Mister Black brengt de doek met ammoniak naar mijn neus, terwijl ik mijn hand opsteek.

„Ruik nu, ruik. Adem in. Haal maar heel goed adem. Jomanda brengt jou terug naar je vakantie.”

Als hij vraagt wat ik geroken heb moet ik toch bekennen dat het ammoniak was, en niet de geur van die vakantie in Salou van jaren geleden.

Dat was mijn persoonlijke grens, verklaart Mister Black. De grens die ik ook bereikte toen hij me citroenen liet proeven, en de citroen na vier keer happen nog steeds zuur was en niet de zoete vrucht die Mister Black me wilde doen geloven.

Wat zegt het dan over mij, dat ik citroenen ervaar als citroenen, vraag ik hem.

Niet iedereen is even vatbaar voor hypnose, legt Mister Black uit. Het lukt hem naar eigen zeggen mensen Chinees te laten spreken op het podium. „Dan brabbelen ze zo een hele menukaart na.”

Maar ik ging niet diep genoeg, zegt hij. Mijn karakter? Het verkeerde moment? Ik weet het niet. „Gelukkig zijn”, besluit Mister Black, „zit in je hoofd. Heb je geluk in de liefde, of geluk in het spel, wijt dat dan niet aan toeval. Wees niet sceptisch. Maar schrijf het toe: aan jezelf, een ander, iets bovennatuurlijks, een hypnotiseur. Zo geef je je geluk wat het verdient. En geniet ervan. Geniet.”

Mister Black is te boeken op misterblackhypnose.nl