Of hij even naar boven kon komen

Door de crisis kiezen veel mensen voor iets nieuws: ze gaan weer naar school of veranderen van beroep.

Antoine Doiven (53) stapte over van een distributeur van drank naar de reclassering.

„Je gelooft het niet. Ik zag het ook niet aankomen. Op een dag vroegen ze of ‘ik even naar boven wilde komen’. Daar zaten de directeur en de personeelsmanager aan tafel. Ze zeiden iets over reorganisaties, kostenbesparingen en dat ik het minste aantal dienstjaren had van mijn leeftijdsgroep.

„Ruim 32 jaar werkte ik er nota bene. Zo gaat dat bij ontslag. Toen ik even later weer buiten stond, mocht ik de rest van die dag naar huis. Je bent toch verward en verbouwereerd na zo’n boodschap. Boos ook, dat je na al die jaren aan de kant wordt gezet. Zo voelt het in ieder geval. Wat moest ik nou gaan doen? M’n vrouw werkt als oproepkracht in het onderwijs en ik heb twee kinderen.

„Achteraf denk ik: het heeft zo moeten zijn. Ik was op mijn 52ste gedwongen een radicale omslag te maken. Als je 40 jaar bent en een goede baan hebt, zet je zo’n stap niet gauw.

„Na de mavo op school in Bleijerheide, in Limburg, ben ik meteen gaan werken. Ik was toen 18 jaar. Vanaf het begin zat ik in de alcohol, wijn en gedistilleerd. Ik heb bij een en dezelfde werkgever, Pernod Ricard in Breda, een hele carrière meegemaakt. Mijn eerste job was medewerker bij een verkoopkantoor in wijn en gedistilleerd in Etten-Leur.

„Ik moest telefoonorders aannemen, schreef alles op en maakte de bonnen. Na een paar jaar kwam de computer en werd mijn baan geautomatiseerd. Daarna kreeg ik verschillende functies in de verkoop en de productieadministratie. Tijdens mijn verschillende banen heb ik mijn praktijkdiploma boekhouden gehaald en een douanecursus gedaan.

„Een van de mooiste periodes bij het bedrijf heb ik gehad als hoofd verkoop. Een veelzijdige baan. Ik was verantwoordelijk voor zes mensen, ik ontving klanten en had vooral te maken met inkoop, verkoop en voorraadbeheer.

„Het product vond ik mooi om mee te werken. Als Limburger die niet van bier houdt, kan ik erg genieten van een glas Sancerre of een Pouilly-Fumé. Later kreeg ik als ‘brandplanner’ en als hoofd van het bedrijfsbureau te maken met het zwaardere werk, het gedistilleerd. Ik deed de productieplanning van onder andere Olifant-jenever en het voorraadbeheer van merken als Ballantine’s Whisky en Courvoisier cognac.

„Het solliciteren na mijn ontslag viel niet mee. Ik had het gevoel dat mijn leeftijd een groot struikelblok was. Heel vaak werd ik gebeld door bedrijven die me wel aan een nieuwe baan zouden helpen. Maar na een eerste brief hoorde ik meestal niets meer, helaas.

„Het UWV, het arbeidsbureau en het outplacementbureau Aiguille hebben me erg goed geholpen. Toen mijn werkcoaches van het outplacementbureau tot de conclusie kwamen dat ik ‘ iets met mensen’ moest gaan doen, was ik eerst verrast. Ik had tenslotte lang ervaring in een heel andere branche.

„Maar ik heb inderdaad iets met mensen. Ik doe ook veel vrijwilligerswerk en ben actief in sportclubs. Via een reïntegratiebedrijf kreeg ik de gelegenheid om met behoud van mijn uitkering drie maanden stage te lopen bij de Reclassering, op de afdeling werkstraffen. Het beviel meteen. Toen er een vacature kwam, heb ik direct gesolliciteerd.

„Het is een hele omslag, van het werken met alcohol naar het werken met mensen. Eerst zat ik 8 uur per dag op kantoor en nu ben ik de hele dag buiten. Veel werkstraffen vinden in de buitenlucht plaats. Ik verdien een stuk minder en sta elke ochtend vroeg op, om 6.00 uur. Maar ik ga elke dag met heel veel plezier werken.

„Het is verbazingwekkend wat je nog kunt leren op latere leeftijd. Je moet wel openstaan voor andere dingen. Mijn vrouw reageerde aanvankelijk verschrikt op een baan in de reclassering. Mijn vrienden vragen soms of ik niet bang ben. Dat ben ik niet. Ik wil in principe niet eens weten waarom mensen een werkstraf hebben gekregen. Je moet vooral rustig en geduldig zijn. Het enige wapen dat we in dit werk hebben is onze mond en die gebruik ik wel.

„Ik vind het fantastisch om met mensen om te gaan, of ze nu op een sportvereniging zitten of dat ze een werkstraf hebben. Ik steek veel op van dit werk.

„Of ik in de reclassering mijn pensioen haal, weet ik niet. Maar dit werk wil ik wel een tijd doen. Nu er steeds meer mensen worden ontslagen door de kredietcrisis, prijs ik me gelukkig dat ik op mijn 53ste de kans heb gekregen om weer aan een echte baan te beginnen.”