Te veel Marokkanen in Marokko

Ze zijn er. Dat wisten we eigenlijk wel, je ziet ze alleen niet zo vaak. Gisteren wel, in het programma Tante in Marokko op Nederland 2; Marokkaanse Nederlanders die op vakantie gaan in Marokko, maar daarna weer heerlijk terugkeren naar hun Nederland.

Neem Said en Zouhair, twee jongens uit Rotterdam. Kort haar, een tasje om de nek. Allebei student maatschappelijk werk en dienstverlening, met een bijbaan in de Rotterdamse haven. Ze zitten op de ferry van Spanje naar Marokko. Voor het eerst zonder ouders op vakantie. „Ze zijn heel bezorgd.” De juiste zinnen komen in vlot tempo uit hun monden. Met een dikke auto door Marokko rijden, dat is voor patsers, niet voor hen. En na hun studie gaan ze als maatschappelijk werker „problemen van anderen oplossen.” Want „je wilt toch wat bijdragen aan de Nederlandse maatschappij”. Waar die betrokkenheid vandaan komt? „Een stukje opvoeding.” Als ze trouwen, mag hun vrouw gewoon blijven werken. „Absoluut, lekker werken, haar ding doen.” Het klinkt allemaal heel verstandig, zegt presentator Maxim.

Ahmed – lekker met twee zoontjes aan het vissen – deed er nog een schepje bovenop. Hij is „verkaast”. Marokko vindt hij een mooi land, maar te vaak moet je er niet komen. Te veel Marokkanen, zegt hij grijnzend. „Terschelling vind ik heerlijk.” Fijn programma voor PVV’ers.

Daarna nog even wat serieus werk, met Kijken in de Ziel van de RVU. Coen Verbraak interviewt psychiaters over hun werk en zichzelf. De vraag was of je kind in de eerste drie, vier jaren zo verpest kan raken dat het nooit meer goed komt. Interessant.

Dat kan „heel makkelijk”, zei Bram Bakker. René Kahn moest eerst erg lachen. „Typisch een vraag die een leek een psychiater stelt.” Hij was het er mee eens dat je een kinderbrein kan verpesten. Maar er waren ook kinderen redelijk normaal uit concentratiekampen gekomen. „De veerkracht van de hersenen is ongelofelijk groot.”

Zo schakelt Verbraak van psychiater naar psychiater, die elk hun mening geven. Maar de montage vergt wel heel veel flexibiliteit van het brein. Ben je net getroffen door uitleg en observatie van de een, komt de ander al weer. De psychiaters lieten de kijkers maar een klein beetje in hun eigen ziel kijken. Witte Hoogendijk vertelde kort over de dood van zijn vader, die overleed bij een zeilongeluk. Hoogendijk deed nog een poosje alsof zijn vader in Italië woonde. „Iets wat wij in de psychiatrie ontkenning noemen.” Kahn kan er niet goed tegen als een deur open staat. En hij wast zijn handen vrij vaak. Waarom? Tja, dat wist hij niet exact. Mooie momenten. Weg rationaliteit.