In bed met een man die geen naam heeft

Film Unmade Beds. Regie: Alexis Dos Santos. Met: Fernando Tielve, Déborah François, Michiel Huisman. In: 8 bioscopen. * * *

In Unmade Beds verhuist de 20-jarige Axl van Madrid naar Londen. Hij gaat op zoek naar zijn Britse vader, die hem op jonge leeftijd in de steek liet. Na wat rond te hebben gezworven, komt hij terecht in een groot kraakpand en raakt hij bevriend met wat Londenaren.

In hetzelfde voormalige pakhuis woont ook Vera, een Française met liefdesverdriet. Ze werkt in een boekhandel en legt het aan met een naamloze vreemdeling, X-Ray Man (Michiel Huisman). Hoewel ze een hotelbed delen, vertellen ze elkaar hun naam niet en wisselen ze geen telefoonnummers uit. Of hun ontluikende gevoelens een kans krijgen laat Vera aan het lot over. Een lot dat ze een handje helpt door een tijd en plaats te noemen waar ze de week erop zal zijn. Als ze elkaar dan ontmoeten zien ze wel verder.

Verlatingsangst wint het vooralsnog van de behoefte aan intimiteit. Zowel Vera als Axl zoeken naar een emotionele verbintenis, een ankerpunt in een verwarrend bestaan. Ze cirkelen om hun potentiële vader dan wel geliefde heen, stellen ontmoetingen uit, maar verlangen diep in hun hart naar een diepgaande connectie.

Drie jaar geleden liet de Argentijn Alexis Dos Santos (1974) een goede indruk achter met zijn debuutfilm Glue. Op het filmfestival Rotterdam kreeg hij geen Tiger Award, maar wel de prijs van de jongerenjury. Glue gaat over pubers in Patagonië die het leven ontdekken. Ze luisteren constant muziek en experimenteren met seks en drugs. Dos Santos liet zijn jonge acteurs er op los improviseren, filmde alles van de schouder en benadrukte via voice-overs de twijfels van zijn personages.

Unmade Beds, Dos Santos’ tweede in Londen gedraaide film, is een logisch vervolg op Glue en weer zeer herkenbaar voor jongeren. Zijn personages zijn nu begin twintig, maar hun onzekere zoektocht naar een plek in het leven is gebleven. Hun meest intieme gedachten horen we opnieuw in voice-over en ook de losse filmstijl is er nog. Dos Santos gebruikt foto’s, super-8-filmpjes en gewone scènes door elkaar. Zo laat hij een flashback waarin Vera’s ex-vriend urenlang in een doolhof ronddoolt louter zien in foto’s, begeleid door Vera’s bespiegelingen. In tussenshots verglijdt de Londense skyline soms versneld, zoals in Coppola’s Rumble Fish (1983).

Het eindresultaat wekt een speelse indruk. De experimenteerdrift van Dos Santos valt samen met die van zijn hoofdpersonen. Zo aarzelt Axl niet om mee te doen aan een triootje, waarin hij zonder pardon ook zijn huisgenoot een fikse tongzoen geeft. De volgende ochtend gaat hij weer op zoek naar zijn vader. Alcohol doet je niet alles vergeten.