De wraak van EllyJackson is zoet

Elly Jackson was folkzangeres, maar maakt nu als La Roux synthesizerpop.

„Als ik soms vals zing, komt dat doordat mijn hart een beetje op hol geslagen is.”

Op school was ze het meisje dat wel als laatste in aanmerking kwam om popster te worden. Elly Jackson was dik en onhandig en ze hulde zich in jongenskleren. Meisjes scholden haar uit voor „ginger” (rooie) en jongens zagen haar niet staan. Maar haar wraak is zoet. Als het gezicht van het Londense popduo La Roux schreef Jackson eerder dit jaar twee enorme hits op haar naam: In for the kill (nummer 2 in Engeland) en Bulletproof (nummer 1). De frisse elektropop van debuutalbum La Roux wordt door velen beschouwd als hét geluid van deze zomer.

Elly Jackson (21) kan nog maar moeilijk wennen aan haar popsterrenstatus. Tijdens een promotiemiddag in de tuin van een Amsterdams luxehotel heeft ze wel het vlotte rode kuifje, maar niet de uitbundige gezichtsbeschildering van haar clips en albumhoes. Een recente ontmoeting met haar Amerikaanse collega Lady Gaga zette haar aan het denken. „Al bij het ontbijt zat Gaga volledig onder de make-up en droeg ze een hoed met een enorme rand. Het moet haar zeker twee uur gekost hebben om zo glamoureus in de ontbijtzaal te verschijnen. Ik probeer wat meer onderscheid te maken tussen gewone Elly, en Elly de artiest. Als mijn haar vandaag goed zit, hoef ik er morgenochtend alleen even een hand door te halen om het weer net zo mooi in model te krijgen.”

Ze was een folkzangeres met een akoestische gitaar, toen ze op een feestje ontdekt werd door producer/muzikant Ben Langmaid. In diens huiskamerstudio maakten ze wat muziek en ontdekten ze hun gedeelde liefde voor de jaren 80-synthesizerpop van Human League en Yazoo. In die sfeer begonnen ze liedjes te maken, en daar kwam al snel iets nieuws uit.

„Ik ontdekte mijn falsetstem”, zegt Jackson, „en die stelde me in staat om veel krachtiger te zingen dan ik als folkzangeres deed. Veel van onze liedjes zijn ontstaan met een gitaar op schoot, maar met synths en elektronische ritmes klinkt het allemaal net iets pittiger.”

Ben Langmaid, kale kop en minstens twintig jaar ouder dan Jackson, besloot op de achtergrond te blijven. „Ben zag geen rol voor zichzelf op het podium. Hij blijft liever thuis in de studio. Lady Gaga vroeg me met wie ik mijn volgende album ga maken, nu ik na alle successen van La Roux met de duurste en bekendste producers ter wereld kan werken. Ze sloeg steil achterover toen ik antwoordde dat ik met niemand anders dan met Ben muziek wil maken. Wij zijn samen La Roux en tot nu toe vormen we een gouden team, zowel in onze rolverdeling als in het gemak waarmee we samen liedjes schrijven.”

Ze is niet bang om haar persoonlijke ervaringen en frustraties tot onderwerp van haar teksten te maken. „Het zijn popsongs, dus ik probeer altijd iets te zingen waarin anderen zich kunnen herkennen. This time baby I’ll be bulletproof is hoe dan ook een zinnetje dat me werd ingegeven door persoonlijke teleurstellingen op het relationele vlak. Ik hoef niemand uit te leggen wat ik daarmee bedoel, want als je zelf zoiets hebt meegemaakt weet je precies wat het betekent. Nergens staat geschreven dat popliedjes niet over oprechte emoties mogen gaan. Onpersoonlijke muziek is het makkelijkste wat je kunt maken. Ik voel me juist sterker als ik me kwetsbaar opstel, want dan weet ik dat het ergens over gaat.”

Als dochter van een befaamd tv-actrice – haar moeder Trudie Goodwin had een prominente rol in de politieserie The Bill – groeide ze op in de wetenschap dat roem je geen ander mens hoeft te maken. „Ik had nooit de ambitie om popster te worden, maar ik wist op jonge leeftijd wel dat zingen een roeping voor me was. Het angstbeeld dat me voor ogen stond was dat je als popster net zo’n rotleven zou krijgen als Britney Spears of Michael Jackson. Om dat te vermijden, moet er altijd een ontsnappingsroute uit de wereld van roem en glamour mogelijk zijn. Mijn stelregel is dat ik elke avond met beide benen op de grond moet kunnen landen. Zodra dat niet meer lukt, haak ik af.”

Voor een optreden op een festival als Lowlands draait ze haar hand niet meer om, nadat ze eerder deze zomer op het festival van Glastonbury stond. „Alles went, ook optreden voor duizenden mensen. Wanneer ik nu nog wel eens voor minder dan honderd man speel, voelt het als een repetitie. Ik hou ervan om zenuwachtig te zijn en om elk optreden als een nieuwe uitdaging te zien. Geef mij maar een groot podium, dan kan ik tenminste bewegen.

„Voorlopig heb ik mijn handen vol aan de kwestie of ik lekker mag dansen op het podium, ook als dat betekent dat mijn zang minder toonvast wordt. Mocht het op Lowlands een beetje onvast klinken, bedenk dan dat ik op de cd alles echt heb gezongen. Geen trucs, geen nep, geen autotune. Als ik soms een beetje vals zing, komt het doordat mijn hart op hol geslagen is en ik een beetje te veel plezier heb in mijn optreden.”

La Roux staat op vrijdag 21 augustus op Lowlands, in de Indiatent om 14.45 uur.