Pijnlijk amusement op herhaling

Tamarinda zoekt haar vader. Moeder Bep zoekt mee. De KRO helpt een handje. Nobel. Mooi. Oh ja, ze zenden het ook uit. Daar is een omroep tenslotte voor. Spoorloos heet deze succesformule van de omroep. Dodelijk voor Tamarinda en vooral haar moeder.

Bep zegt dat een stratenmaker uit Arnhem de vader van Tamarinda is. Ze waren verloofd. Maar Bep was vijf maanden zwanger, en kon toen „oprotten”.

De stratenmaker reageert per brief. Onzin, schrijft hij. Hij had haar uit huis gezet na allerlei geruchten dat ze vreemdging. „Ze zou het bed delen met de knecht van de visboer.” Moeder Bep kijkt verbaasd. Vreemd, zegt ze. Ze is in die periode nooit met anderen het bed ingedoken. De stratenmaker wil wel een bloedproef doen.

Volgende scene. Dochter krijgt uitslag bloedproef. Wat blijkt? De stratenmaker kan onmogelijk de vader zijn. Moeder Bep kijkt nog verbaasder. „Oh.” Stilte. „Hmm.” Er moet een ander zijn geweest, zegt de dochter resoluut. „Dat is een kwestie van terugrekenen, mam.” Tja, dat begrijpt Bep ook wel. Maar ze weet het niet meer. „Dit is zo lang geleden. Ik weet bij God niet meer hoe hij er uitziet of hoe hij heet.”

En of dat nog niet genoeg was voor de KRO, was er gisteren Spoorloos Extra. Bovenstaande verwikkelingen kwamen uit een uitzending van 2007. Dik 1,6 miljoen kijkers smulden gisteren nog even van de nabeschouwing. Hoe heeft Tamarinda alles achteraf ervaren? En moeder Bep? We hebben het er nooit meer over gehad, zegt Tamarinda. En: „De relatie is toch iets beschadigd.” De moeder verklaart achteraf: „Ik ben waarschijnlijk iemand die heel gauw dingen vergeet.”

Waarom zendt de KRO dat allemaal uit? Vader niet gevonden, geen uitzending zou je zeggen. Genre: amusement, staat op de website Uitzending Gemist. Leedvermaak, zou ik zeggen.

Daarna nog even naar Andere Tijden Sport gekeken, over de start van de Tour de France in Leiden in 1978. Een herhaling van ruim een maand geleden, maar toch. Gerrie Knetemann die in sappig Amsterdams uitlegt hoe je een tijdrit rijdt. „De factoren zijn in wezen eenvoudig. Je moet gewoon zo hard harken als dat je ken. Enne, dan zie je wel op wat voor tijd je uitkomt.”

De Nederlanders reden uitstekend die dag. Jan Raas werd eerste, Knetemann tweede en nog twee Nederlanders op de plaatsen drie en vier. En dan komt het. Nadat alle renners gereden hadden, werd de uitslag geschrapt door de Franse Tourdirectie. Het zou te nat zijn geweest. Schokkend. Nooit geweten. Een zwarte bladzijde in de relatie tussen Nederland en Frankrijk. We zijn bestolen.