Geen gamba's voor de voetbaljongens

De spelers van voetbalelftal Simonshaven 4 barbecuen bij een van de ouders. En die krijgen als dank een chocolade-arrangement. Deel 3 in een serie over eten in de buitenlucht.

Zorgeloze twintigers zijn het, de spelers van voetbalelftal Simonshaven 4. Ze kennen elkaar vaak al jaren en vormen een hecht clubje. Ze gaan met elkaar op vakantie, zien elkaar op de camping in Rockanje en in café Merz in Spijkenisse. Of bij een barbecue in de tuin van de ouders van Raymond Mulders (21), een van de spelers van Simonshaven 4.

Vader Mulders is de baas over de barbecue. Hij zorgt voor een constante aanvoer van kippepoten, speklappen, filetlappen, hamburgers en sateetjes. Moeder Mulders ontfermt zich over de vitaminen. Ze heeft een groene salade, pastasalade, fruitsalade en groentespiesen gemaakt. En radijsjes die als bloemen zijn ingesneden.

Uit de aan de schutting opgehangen speakers dreunt dance met een forse beat. Oom Leen regelt de muziek. „Dat hebben ze nog niet door, maar zometeen gooi ik Hazes erin en dan merken ze het wel”. Zijn vrouw, Sandra, helpt in de keuken. „We hebben niet te veel geëxperimenteerd met de dingen voor de barbecue. Het zijn jonge mannen. Ze moeten het nog wel herkennen, dus maar geen gamba’s of zo.”

De jongens van het elftal staan aan witte borreltafels. Hun meisjes zitten in een kring aan de tuintafel. Een vaste plek in het elftal heeft, op de keeper na, niemand. Nick Barendregt (20): „We zijn met zijn vijftienen en hebben een eerlijk wisselbeleid zodat iedereen aan spelen toekomt”.

Keeper Ralph (20) haalt haastig de lege bierflesjes van de tafels als hij de fotograaf ziet aankomen. Als ze niet voetballen, werken of studeren de meesten. In Simonshaven 4 zit onder meer een brandweerman, een militair, een teamleider bij Albert Heijn, een student rechten, bestuurskunde en sociale geografie. Maar dat is voor na de vakantie.

De zorgen van het elftal beperken zich vanavond tot het nieuwe tenue. Korte of lange mouwen, dat is de vraag. Nick Barendregt: „Met zijn vijftienen is het moeilijk beslissen. Mijn vader sponsort ons elftal dus ik ga het nu gewoon regelen. Samen met Mark, de aanvoerder.”

Raymond komt langs met een vuilniszak. Zijn teamgenoten gooien er hun afgekloven kippebotjes in.

Als bedankje voor de barbecue gaven ze de ouders van Raymond een chocolade-arrangement. Een avondje chocoladefonduen in Amsterdam, met treinkaartjes er bij, zodat ze ook nog een glaasje kunnen nemen.

Oud-speler Nick Zonneveld, die ook op de barbecue mocht komen, vindt Simonshaven 4 geen doorsnee voetbalteam. „Voetbal heeft bij mensen die bijvoorbeeld hockeyen het imago dat er veel geweld is. Maar dit team wil eigenlijk juist te netjes overkomen. Ik denk dat ze er zelfs wedstrijden door verliezen.”

Dat pikt aanvoerder Mark (21) niet. „Onzin, alsof ik aan ons imago denk, als ik aan het voetballen ben.” Maar toch, speler Jean Paul merkt op dat het elftal vorig jaar in het hele seizoen maar drie kaarten kreeg en dat dat heel weinig is vergeleken bij andere elftallen. Mark: „Hoe weet jij dat nou, dat dat weinig is?”

De jongens stappen over op een veiliger onderwerp, Feyenoord. Een aantal was net bij de eerste seizoenswedstrijd tegen NEC. Sander (21) vond het spel van zijn favoriete club al beter dan vorig jaar, maar zag nog geen kampioensploeg. „Maar ik ben altijd wel een beetje een pessimist.”

Lees eerdere afleveringen van deze serie op nrc/binnenland