Ontbijten met ei, soesjes, wafels, zalm en meer

Hoe word je gelukkig in drie weken? Vandaag: wees aardig voor jezelf.

Hanina Ajarai eet één dag alles wat ze wil, zonder aan de kosten te denken.

Donderdagochtend, tien uur. De bel gaat. Als ik open doe, komt Peter Engbers binnen met twee grote manden. Hij loopt naar mijn eettafel en begint te dekken: broodjes die net twintig minuten uit de oven zijn gehaald, een dubbele Belgische wafel met kersencompote, een sandwich met brie, honing, geroosterde pijnboompitten en pesto, roomkaas, zalm, een miniquiche met garnalen, twee verse scharreleieren van de boer, chocoladesoesjes, aardbeien met verse slagroom, een muffin, versgeperste jus, koffie, thee en twee bonbonnetjes.

Zo ongeveer ziet het ontbijt eruit dat ik donderdag voor mezelf heb besteld bij ontbijtservice Le Grand Déjeuner, volgens de site de beste ontbijtservice van Zuid-Holland. Alleen de champagne ontbreekt bij het meest luxueuze ontbijt dat ze te bieden hebben, maar alleen omdat ik daarom heb gevraagd.

Geen alcohol en geen vlees, dat zullen de enige twee restricties zijn. Voor de rest ga ik van ochtend tot avond alles proberen te eten waar ik maar van droom. Hoe geweldig zal dat zijn, bedenk ik me, dat je nu eens alle tijd hebt om alleen bezig te zijn met lekker eten. Zonder je zorgen te maken over hoeveel dat kost en zonder het zelf te hoeven klaarmaken.

De dag begint erg goed. Volgens Peter Engbers van de ontbijtservice wordt zo’n luxe ontbijt meestal door directies of bij trouwdagen besteld. Slechts een enkeling bestelt het, net als ik, gewoon voor zichzelf om eens te genieten.

Voor de lunch heb ik al een plek uitgezocht in Amsterdam. MyDabba maakt namelijk eten om je gelukkig, verliefd, energiek, relaxed, getroost of glorieus bij te voelen. Bij elk gerecht wordt met een kleurtje aangegeven welk gevoel je ervan krijgt. Sanderijn Poortman, directeur van MyDabba legt uit dat dat niet zomaar een marketingstunt is. „Toen we besloten welke stemmingen we wilden, hebben we chef-koks gevraagd er gerechten bij te bedenken. Bij sommige gerechten zat het vooral in de kleuren die zijn gebruikt, maar het kwam ook uit de ingrediënten.” In de lassi (yoghurtdrank) met lychee bijvoorbeeld, in de categorie verliefd, doet het rozenwater het werk.

Ik ga voor ‘gelukkig’. Een onmogelijke keuze want het broodje dat daarbij past, bevat vlees. Geen nood, dan maar een broodje glorieus. Met het yoghurtdrankje om verliefd van te worden, omdat het happiness-drankje zo bitter smaakt, dat ik daar, nou ja, niet gelukkig van word. Het broodje glorieus met humus, koriander en tomaatsalsa valt helaas ook tegen. Laat je niet uit het veld slaan, denk ik, gewoon doorgaan. Als toetje krijg ik een bord met een brownietaartje, stukje cheesecake en een limoentaartje. Heerlijk. En veel.

Ik besluit na de lunch te gaan slenteren in de stad, om alvast wat calorieën te verbranden. Mijn reservering bij het chique Franse restaurant dat ik had uitgekozen, zal namelijk al over tweeënhalf uur zijn. Ik ga dé specialiteit van het restaurant Flo in Amsterdam uitproberen, een plateau fruits de mer met de lekkerste schaal- en schelpdieren. Inclusief kreeft en oesters, iets wat ik alleen van televisie ken.

Maar slenteren is vermoeiend op zo’n warme zomerdag, dus toch maar even een terrasje. En nog een. En nog een. Ongelooflijk hoeveel je kwijt bent aan glazen cola, sapjes en fingerfood als gebakken garnalen. Maar aan geld gingen we niet denken deze eetverwendag.

Precies om half zes schrik ik wakker boven mijn colaatje. Ik was met een heerlijk briesje in mijn rug ingedommeld op het laatste terras. Gauw naar het diner van mijn dromen.

Als ik plaatsneem, wordt er gevraagd of ik water wil. Ja. Plat of bruis? Eh, zonder bubbeltjes graag. Een paar tafeltjes verder wordt er chardonnay besteld.

Mijn zeevruchtenbanket komt er over enkele minuten aan, krijg ik te horen. In de tussentijd wordt er vreemd gereedschap naast mijn bord neergelegd. En een bakje water met een citroenschijf. Dat is om je handen te wassen, wist ik. Maar die tangen en staafjes en andere langwerpige items? Eentje heeft veel weg van een minitriangel. Ik mag toch wel met mijn handen eten? Ik vraag het de souschef, Michiel van der Kroon. „Jazeker, bij fruits de mer is het de bedoeling lekker met je handen te peuzelen aan het vlees.”

Voor de zekerheid kijk ik af bij mijn overbuurman, die ook alleen zit te eten en hetzelfde als ik heeft besteld. Mijn schaal komt en ik begin te priegelen alsof ik nooit anders heb gedaan. Eerst de alikruiken, het vlees moet je er met de minitriangel uit pulken. Ik ga over op de wulken en de Hollandse garnalen. Ik geniet.

Halverwege de krab, komen twee dames aan het tafeltje naast mij zitten. Als een van hen de menukaart openslaat, hoor ik gefluister: „Volgens mij zitten we hier verkeerd.” Het idee was gewoon ergens een hapje te eten voordat ze naar Ellen ten Dammes voorstelling zouden gaan. Zo chic was nou ook weer niet de bedoeling. „Kom ik hier binnen met mijn roze crocs”, zegt de een. Ze barsten in lachen uit.

Twee uur later heb ik twee borden aan afval geproduceerd en heb ik nagenoeg alles op kunnen krijgen. Ik ben trots en verzadigd. Tijd voor een toetje. Een collega vertelde dat zij in dat restaurant eens vroeg naar de toetjeskaart en te horen kreeg: ‘Bedoelt u de dessertkaart?’

Ik ben baldadig en doe hetzelfde. Helaas, geen correctie. Na mijn crème brûlée neem ik afscheid van de souschef en strompel ik naar huis. Onderweg naar de trein, had ik gepland, zou ik langs de Australische ijsboer gaan voor een waardige afsluiting van de dag. Onmogelijk na zo’n copieuze maaltijd. Maar ach, mijn dag kan toch niet meer stuk.