Hoofdstuk 4

Rustgevende middelen, dat is wat ik nodig had hier in het vogelziekenhuis. Mijn lieve kauwvrouwtje was pas overleden, ik had geslachtsziekte gekregen van mijn buitenvrouw en nu wilde mijn arts ook nog dat ik naar Texel met vakantie ging. Daar werd ik nog onrustiger van. Maar rustgevende pillen wilden de zusters me niet geven. Ik had iets anders nodig om mijn geest te verzetten. Gelukkig was er mijn medepatiënt Theunis de grutto, die me liet kennismaken met iets heel nieuws. Zo gauw hij kon, zette hij de vogelwebcam aan. Dat hadden Leonoortje en ik in onze holle boom niet gehad, maar hier in het ziekenhuis kon je de hele dag andere vogels op beeldschermen bekijken, via de vogelwebcam. Wat een uitvinding! Kastje kijken, tv glotzen, zoals Nina Hagen het bezong, dat was mijn dope hier. Mijn favoriete uitzending was een filmpje van een webcam in een nestkast, waarin zowel een kauw als een torenvalk haar nest wilde maken. De kauw zat binnen en de torenvalk probeerde in de nestkast te komen en de kauw te verjagen. Maar de kauw vocht fel, krijsend en de poot van de valk vastgrijpend, en overwon. Bloedstollende beelden. Toptelevisie voor een zich slap voelend kauwtje als ik. Theunis’ favoriete programma was De Wereld Kraait Door, een kakelprogramma, dat werd gepresenteerd door een rap pratende Hollandse kuifhoen, Matthijs van Nieuwvlerk. Er waren nu herhalingen te zien, het was zomer. Ik zag zowaar een bekende langskomen: J.J. Bosuil was te gast bij Van Nieuwvlerk, om te praten over zijn nieuwe boek Binnen de veren. Het was een opgewonden gekrakeel, want er was ook een critica te gast, Elsbeth Ekster, die ook bij mij in het Amsterdamse Bos woonde. Zij vond Bosuils boek maar niks. En er was nog een gast bij, een sidekick van Van Nieuwvlerk, volgens Theunis, ene Hugo Roodborst. Die begon Elsbeth Ekster aan te vallen. Ze was, zei hij, een elitaire doorgestudeerde critica, die geen oog had voor wat gewone vogels leuk vonden.

Elsbeth Ekster beet van zich af, J.J. Bosuil zat maar wat hakkelen en Hugo Roodborst had het hoogste woord. Het kraaide en kakelde maar door – de naam van het programma was goed gekozen.

Het was genoeglijk met zijn tweeën voor de buis te glotzen in onze rustige ziekenzaal. Glaasje helder regenwater erbij – een pittig glaasje slootwater was uiteraard uit den boze in het vogelziekenhuis.

Maar onze avondrust werd verstoord door een enorm kabaal op de gang. Zwartwitte veren stoven in het rond. „Rustig maar, rustig maar, mevrouw”, zeiden de verplegende hennen. Er werd een derde patiënt binnengebracht in onze rustafdeling, een vogel die duidelijk helemaal overstuur was.

Wordt vervolgd

Muziek-, vogelfilmpje en vorige afleveringen via nrc.nl/achterpagina