Tussen olijfbomen dromen van Australië

Wiskundestudente Elisa (21) droomt van een gezin met veel kinderen in Australië, maar de band met de familie houdt haar nog even in Italië.

De Italiaanse wiskundestudente Elisa Gioacchini (21) wil emigreren naar Australië, maar er is een probleem: haar grootouders. „Ik voel me erg met hen verbonden en wil bij ze blijven zo lang ik kan.”

Haar opa en oma van 88 en 90 zijn haar band met la terra, haar thuis, het dorp Monte Porzio Catone dat vanaf een heuvel uitkijkt op Rome. „Wandelend door de olijfboomgaarden heeft mijn oma me de eetbare planten en kruiden leren kennen. Elke zondag kookt ze voor de hele familie. Via haar ben ik verbonden aan de smaken en geuren van dit gebied.”

Elisa is een duizendpoot. Ze wordt derdejaarsstudent wiskunde. Ze doet aan theater en speelt piano. Ze judode, ze zwom, ze danst, rijdt paard, kan buikdansen en zingt in een koor. Het afgelopen half jaar deed ze vrijwilligerswerk bij de burgerbescherming; een soort vrijwillige civiele dienstverlening. Ze controleerde bossen en tuinen van bewoners om te kijken of er geen brandgevaarlijke situaties bestonden. En ze leerde op een minibulldozer rijden.

Vanaf september gaat ze dankzij een Erasmusuitwisseling voor een half jaar studeren in Parijs. „Ik ga me daar specialiseren in de statistiek, een discipline die me fascineert. Wiskunde is in Frankrijk praktischer dan bij ons. Wij leren hier veel meer waarom iets gebeurt, maar niet hoe.”

Ze ontvangt in het ouderlijk huis aan een afgesloten hofje waar ze tussen veel kinderen opgroeide. Haar ouders zijn naar zee. Haar vriend zoekt boven op internet naar een baan. Hij heeft zijn studie wiskunde afgebroken om zich te specialiseren als pizzaiolo, pizzabakker.

Elisa schuift de stapels wiskundeboeken en schriften opzij, zodat we aan tafel kunnen plaatsnemen.

„Mistig”, zo omschrijft ze haar toekomstbeeld. Het is moeilijk voor iemand die onderzoeker wil worden om werk te vinden in Italië. „Ik moet eerst naar het buitenland, want hier word je pas gewaardeerd als je buitenlandse ervaring hebt. In Italië zou ik misschien wel als docent aan de slag kunnen voor 1.500 euro bruto per maand. Ik zou misschien ook voor een bedrijf kunnen gaan werken, maar vaak krijgen de zonen en dochters van de bazen voorrang.”

Ze is ervan overtuigd „dat je je toekomst kunt maken”. Inzet en flexibiliteit zijn haar toverwoorden. „Hoe meer ervaring je hebt, hoe meer kansen. Desnoods word ik danslerares.”

Ze koos voor wiskunde, omdat die studie veel kans op werk biedt. Op de middelbare school had ze dat vak helemaal niet in haar pakket. Ze volgde gymnasium alfa met Latijn en Grieks. Voor de lol deed ze mee aan de nationale wiskundeolympiade, die ze tot haar verbazing won. Daarom koos ze wiskunde. „Het was een intuïtieve keuze. Er zijn weinig wiskundigen in Italië, het biedt perspectief.”

Ze ging niet op kamers, omdat de universiteit dichtbij is. Het is makkelijk zo. „Mama doet alles.” Ze heeft een goede band met haar ouders. „Ik bespreek alles met mijn moeder. Nog eerder dan met mijn vriendinnen, omdat mijn moeder geen andere belangen heeft dan het goede voor mij.”

Met haar broer heeft Elisa binnen de familie een belangrijke barrière doorbroken. Ze zijn de eersten die aan een universiteit studeren. Het maakt haar trots en optimistisch, maar tegelijkertijd realiseert ze zich dat het moeilijk zal zijn om dezelfde levensstandaard als haar ouders te bereiken.

„Mijn moeder is secretaresse op een school. Mijn vader is op zijn 54ste vervroegd gepensioneerd na een leven als computerprogrammeur. Zij hadden beroepsopleidingen, maar kochten hun eerste huis al toen ze vroeg in de twintig waren. Dat is mijn als econoom afgestudeerde broer op zijn 29ste nog steeds niet gelukt. Hij heeft sinds kort een vaste baan, wat heel bijzonder is in zijn vriendenkring. Hij zoekt nu een woning, maar zal veel verder buiten Rome moeten gaan wonen om iets betaalbaars te vinden.”

Elisa wil ook binnen vijf jaar een baan en een huis vinden, „want ik wil vroeg moeder worden en vier kinderen krijgen.”

In Elisa’s visioen komen die kinderen, dat huis en die baan er dus in Australië. Het land waar ze heen wil en waarheen, meent ze, haar moeder en ook haar vader haar wel zullen volgen: „Papa past zich wel aan.”

Ze heeft een Australische vriendin die haar over haar land heeft verteld. Haar verhalen inspireren haar. „De ruimte, de ontspannen mensen. Drie auto’s in een rij is er al een file. En er is geen belastingontduiking zoals hier. Er zijn betere controles, de samenleving is rechtvaardiger.”

Haar oma heeft haar de zegen al gegeven. „Als ik op reis ga, zal ze tegen me zeggen: ‘mooi voor je dat je nieuwe ervaringen kunt opdoen’.” Elisa droomt ervan, maar ze gaat niet voordat ze haar grootouders tot het einde toe nabij is gebleven.

Eerdere delen via aanklikbare kaart op nrc.nl/eigenleven