Rijksmuseum

Rijksmuseum

Het is de taak van de architect om in een baaierd van soms tegenstrijdige eisen een oplossing te vinden en aanvaardbaar te maken voor alle betrokkenen. Juist die architecten zijn succesvol die zich daarvoor inzetten en de gave tonen om beperkingen op te rekken, tegenstrijdige eisen te verzoenen, en dan een prachtig en bruikbaar gebouw neer te zetten. Talloos zijn de voorbeelden van architecten die dat blijken te kunnen. Niet echter de heren Cruz en Ortiz: die zijn er in acht (!) jaar niet in geslaagd een ontwerp voor de verbouwing van het Rijksmuseum te maken dat ondanks de moeilijke en tegenstrijdige wensen van allen ook werkelijk gebouwd kan worden (CS, 31 juli). In plaats van zich in te zetten om al of niet begrijpelijke of gerechtvaardigde bezwaren te overwinnen, trekken zij zich mokkend op hun kantoor terug en mopperen dat het in Spanje veel makkelijker zou zijn gegaan. Jammer, heren, maar het is nu uitgerekend uw taak daar een oplossing voor te vinden. U mag zich niet verschuilen achter de opstelling van de Fietsersbond of de eigengereidheid van de toenmalige directeur van het Rijks: in het midden latend of hun opstelling nu al of niet redelijk was, het is úw taak hen en anderen op één constructieve lijn te krijgen. Architectuur is toch echt allereerst een communicatief vak. Ik ben blij te horen dat nu de nieuwe directeur van het Rijks doet wat Cruz en Ortiz acht jaar geleden hadden behoren te doen: overleggen om een oplossing te vinden. Maar wat een brevet van onvermogen voor deze bouwmeesters.