Portrettatoeages zijn vooral populair bij Sjonnies

Jean-Paul Sartre schreef eens: ‘l’enfer, c’est les autres’.

Nou, ik heb er nog eentje; de hel, dat is op een warme dag naar het strand proberen te komen. Want dan heeft elk stadsmens slechts één ding aan zijn hoofd; hoe kom ik het snelst hier weg. En dat terwijl ‘snel’ in de verste verte geen betrekking heeft op de praktijk van uit de stad naar het strand geraken. Normaliter wil ik er niets mee te maken hebben. Veel te druk, veel te heet. En toch waagde ik het er gisteren op. Ik ging naar het strand. En ik kreeg waarvoor ik bang was. Er was file de stad uit, er was file het kustdorp in, er was file op de parkeerplaats. Ik voelde me een dom schaap, dat sullig met de kudde meeliep, rechtstreeks naar de hel van een overbevolkt stukje kust.

Maar uiteindelijk zat ik er. Fijn briesje, lekker zonnetje. Best prima, eigenlijk. Tegenover me zat een jonge familie. De vrouw had het portret van haar baby op haar bovenarm laten tatoeëren, en de naam van haar vriend in haar decolleté. Ze dronken bier en rookten er een jointje bij. De baby lag onderwijl vredig aan de borst. Portrettatoeages zijn populair bij Sjonnies, concludeerde ik.

Tatoeages scheppen sowieso hokjes. Zo waren er op het strand veel surftypes. Ze deden erg hun best eruit te zien alsof ze niet hun best deden. Zij vallen in het hokje ‘grafische tattoos op een onderarm’. Dat toont namelijk ook als je een T-shirt aanhebt. Wel zo handig als je een keertje niet op het strand bent. De categorie ‘sierlijke tekening op de onderrug’? Dat zijn mensen die in de jaren negentig op hun hoogtepunt waren.

Oh, en kijk. Iemand met een vlinder op haar schouderblad. Dat is er zo een die dacht: ‘Ik wil ook een tattoo. Maar ik ben bang dat ik ooit spijt krijg. Dus doe ik hem op mijn rug, dan zie ik hem tenminste niet.’ Ze vergat dat anderen hem wel zien. Ik bijvoorbeeld. En als ík zo’n gekriebeld vlindertje op je schouder zie, dan denk ik; ‘Jij bent zo’n nét niet meisje. Zo iemand die wel wil, maar niet durft.’

Het is eigenlijk erg gemeen om zo naar mensen te kijken. Maar dat doen we met z’n allen, op het strand. En daarmee heeft Sartre ook weer gelijk; de hel, dat is die ander.

Karin Amatmoekrim

Schrijfster Karin Amatmoekrim vervangt Aaf, die met vakantie is.