Op haar werk ging alles een stuk minder

Door de crisis gaan veel mensen iets anders doen: een ander vak, ze gaan studeren of beginnen een bedrijf.

Sophie van de Meeberg (30) begon een verhuisbedrijf.

„Ik voelde het al aankomen, dat ik weg zou moeten bij het reclamebureau waar ik werkte. Een van onze grootste opdrachtgevers, een Japanse klant, halveerde in februari opeens zijn budget. Er kwamen sowieso een stuk minder opdrachten binnen. Op het persoonlijke vlak klikte het ook al niet echt met enkele collega’s waardoor de spanning opeens opliep.

„Er werd niet meer met mij gepraat. Ik had het gevoel dat ik langzaam aan de kant werd gezet. Toen mijn contract in maart niet werd verlengd, voelde ik me eigenlijk opgelucht. Ik dacht: nu kan ik voor mezelf beginnen. Ik liep al langer met het idee om een eigen onderneming in bedrijfsverhuizingen te beginnen. Ik was al bezig geweest om uit te zoeken hoe ik het moest aanpakken en wat ik er allemaal voor moest doen.

„Zodra een ondernemer met zijn bedrijf gaat verhuizen en mij inhuurt, moet hij ervan opaan kunnen dat als hij vrijdag de deur achter zich dichttrekt, hij maandag op de nieuwe werkplek meteen weer aan de slag kan: de telefoon is aangesloten, de computer staat klaar, parkeervergunningen zijn omgezet, verhuisberichten zijn verstuurd, alle contracten aanpast. Alles rondom de verhuizing regel ik, inclusief de verhuizing zelf.

„Het idee ontstond twee jaar geleden. Op het reclamebureau was ik al gewend om alles te regelen. Het werk dat ik deed, werd weleens denigrerend aangeduid als hoofd-toiletjuf. Maar in feite is een officemanager de spil in een bedrijf. Ik had eerder verhuizingen geregeld en ik merkte dat ik dat het leukst vond. Ik durfde alleen de stap nog niet te zetten, omdat mijn man net was ontslagen. Ook door de crisis. Hij werkte bij een wenskaartenbedrijf en van de veertig man moesten er vijftien weg.

„Het UWV hielp me om met behoud van uitkering mijn bedrijf op te starten. Dat ging trouwens niet zonder problemen. Ik kreeg eerst te horen dat de kortste weg naar een inkomen gewoon solliciteren is. De mevrouw van het UWV zei: je bent jong en je hebt een goed cv op zak. Ga maar solliciteren. Ik heb enorm mijn best gedaan om haar te overtuigen dat ik een goed idee had voor een eigen bedrijf. Uiteindelijk mocht het. Maar ze stelde wel een deadline: 4 september. Kreeg ik het voor die tijd niet voor elkaar, dan moest ik opnieuw gaan solliciteren.

„Het ziet er goed uit. Ik ben niet bang dat het mislukt. Ik ben momenteel vooral bezig met zaaien. Voor het eerst in mijn leven bezoek ik allerlei beurzen. Dat is best pittig. Het is een echte mannenwereld. Laatst was ik op een vastgoedbeurs vol met vastgoedmannen. Zodra ik binnen was, kwam er een op me afgelopen. ‘Lukt het of zal ik je op mijn rug nemen’, zei hij. Ze gaan ervan uit dat vrouwen in die wereld secretaresse zijn. Ik heb daar flink mijn best gedaan om mijn verhaal te vertellen, kaartjes uit te delen en mensen te interesseren voor mijn ideeën. Ik geloof dat ik daar best goed in ben, in netwerken. Ik heb inmiddels verschillende afspraken lopen en nu is het wachten op de eerste opdracht.

„Veel mensen vinden het eng, voor jezelf beginnen midden in de crisis. Misschien is het wel naïef van mij dat ik er zoveel vertrouwen in heb. Maar ik heb ook genoeg positieve reacties gekregen. Ik heb echt niet de illusie dat ik binnen een mum van tijd rijk word. Maar ik denk dat ik dit goed kan en ik vind het heel erg leuk. Misschien heb ik er daarom zoveel vertrouwen in.

„Ik verwacht niet dat het deze zomer storm gaat lopen. Maar voor eind oktober hoop ik wel enkele opdrachten binnen te halen. Tot maart volgend jaar heb ik mezelf de tijd gegeven. Voor die tijd geef ik het echt niet op.

„Soms heb ik het idee, dat als we nou net doen alsof die hele crisis er niet is, het allemaal wel meevalt. Natuurlijk heeft de crisis me geraakt. Mijn man werd ontslagen. Mijn eigen contract is niet verlengd. Maar ik heb inmiddels mijn eigen bedrijf. En mijn man heeft ook weer een nieuwe baan gevonden waar hij ook nog eens meer verdient.

„Voor ons is de crisis een zegen, een blessing in disguise. Het werk is ook gemakkelijker met mijn privéleven te combineren omdat ik kantoor aan huis heb. Ik zie mijn kinderen vaker, heb geen schoonmaakster meer nodig, ben minder aangewezen op de auto. En, niet onbelangrijk: ik draag geen horloge meer.”