Lusteloosheid en Kafkatoestanden

Het moet ervan komen in mijn laatste stukje als Zomerkijker: On Air. De zomerse NCRV-variant van De Wereld Draait Door. Eeeh, nou nee. Ik haak af. De sleutel: de presentator. On Air is, net als DWDD, vol rubriekjes, fragmentjes, gesprekjes, filmpjes, grapjes. Maar fonkelen wil het maar niet, onder andere doordat Harm Edens niet fonkelt. Hij wil wel, hij zwoegt wel, maar het is er niet. Harm Edens is gewoon niet sprankelend, zijn stem is nadrukkelijk, zijn gesprekjes en zijn humor zijn dat ook en als hij een autocuetekstje leest verlang ik naar Raoul Heertje en Jan Jaap van der Wal die echt leuk zijn. (Doodzonde dat de TROS ophoudt met Dit was het nieuws... ) Het verlepte publiek bij On Air weerspiegelt mijn lusteloosheid bij On Air. Overigens vind ik wel dat Vrouw & Paard (gaat door!!) iets kan opsteken van de Haagse duifjesmelkers uit De Zwarte Vogel en omgekeerd.

Verwarrend was Blootgewoon (KRO). Mensen met een handicap uit de kleren voor een kalender voor een goed doel, onder leiding van Anita Witzier, voor de gelegenheid met een Margriet van der Lindenkuif. Het doel (goed) is natuurlijk oké, de vraag is of het middel (bloot) dat ook is. Bloot scoort natuurlijk, zeker buiten het pornocircuit, de giechelige schaamte van de deelnemers was zeer navoelbaar, toch zal ik dit programma niet meer hoeven zien. Het was on-spannend en flauw. Deed me denken aan de Frogers en de Voedselbanksoap: idee wel aardig, de nasmaak was niet helemaal lekker.

Tussendoor was wel pikant dat de omstreden spot met Maurice de Hond breed was ingezet in de STER-blokken. Die mocht toch niet meer? Nou ja, slimme jongens, daar bij die energieboer.

Over boeren gesproken: uiteindelijk hoogtepunt van mijn Zomerkijkweek: de Human-documentaire De kleine oorlog van boer Kok, het verhaal van de kleine biologische boer Wim Kok (nee, niet die commissaris bij ING) en zijn zoons tegen de harteloze, berekenende overheden. Kafkatoestanden. De makers (Huib Schoonhoven, Karin Kuiper en Kees Vlaanderen met de mooie stem) hebben de familie veertien jaar (!) gevolgd in hun bittere strijd om hun traditionele, biologisch-dynamische boerenbedrijf te mogen blijven voeren. Politiegeweld, gemeentelijke belangen (grond voor woningen), opportunistische consumenten, onbegrijpelijke rechterlijke uitspraken, de windmolens waar deze boeren tegen moesten strijden waren talloos. Pas toen minister Veerman van Landbouw zich verdiepte in de zaak gloorde er licht. Maar toen was er al veel kapotgemaakt. Een aangrijpende en belangrijke documentaire, weer eens wat anders dan Boer zoekt vrouw: boer zoekt recht is geen amusement, maar goud waard.