Hoofdstuk 2

Ik had er enorm tegenop gezien, opgenomen worden in het ziekenhuis, maar het viel mee. Dat kwam omdat dokter Huis me in een rustige afdeling had geplaatst, aan de rand van het ziekenhuis, met vol uitzicht op het Amsterdamse Bos.

Dat was niet zo benauwend. Je voelt je als kauw al snel opgesloten. Soms kom je ook tussen patiënten te liggen die je zieker maken met hun geklaag. Dat was nu niet zo. In mijn ruime kamer in het Vogels en Uilen ziekenhuis stonden drie bedden. Eén was leeg. Eén was voor mij. En in het derde lag een grutto, die net uit Friesland was komen vliegen omdat hij niet meer van zijn buikpijn afkwam sinds hij in contact was geweest met mensen.

Dokter Huis vond de grutto duidelijk een interessant geval. Bij mij nam hij wat bloed af. Maar bij Theunis, zoals de grutto heette, kwam hij met zijn drie assistenten. „Dat contact met mensen buikpijn oplevert, is op zich niet vreemd”, vond dokter Huis, duidelijk geen mensenvriend. „Maar blijvende buikpijn. En een snijwond in je buik… Wat is er gebeurd?” Theunis kon zich alleen herinneren dat hij bij zijn nest in een Fries weiland door mensen was gevangen en bedwelmd. Toen hij bijkwam en los werd gelaten, had hij buikpijn. Dokter Huis luisterde ook aan de buik van Theunis. „Als ik het niet dacht”, zei hij. Wij keken hem vragend aan.

„Je bent gezenderd”, zei hij. Wij begrepen het niet. Volgens dokter Huis hadden de mensen Theunis opengesneden en een klein radiozendertje in zijn buik geplaatst. Om zo via satellieten die in een baan om de aarde draaien te kunnen volgen waar Theunis naar toe vloog.

„Maar waarom?” vroeg Theunis. „Mensen…”, zei dokter Huis met minachting in zijn stem, „mensen zijn geobsedeerd door ons vogels. En ik weet waarover ik spreek, ik heb ze als huismus van dichtbij bestudeerd. Mensen willen alles over ons weten. Ze fantaseren over ons. Wist je dat het meest gelezen blad in mensenland over een eend gaat?” „Toch niet een woerd”? vroeg ik gealarmeerd. „Een witte woerd met een matrozenmuts”, sprak dokter Huis misprijzend. „Ze gaan steeds verder. Deze zender”, zei hij, en tikte op Theunis’ buik, „is nog maar een begin. Mensen zullen met hun techniek onze vrijheid steeds verder inperken. Nog even, en none of us are free”, zei de kleine arts. „Theunis”, vervolgde hij, „we gaan die stoorzender uit je buik halen, morgen. Maak je geen zorgen, kleine ingreep. En wat jou betreft, Jack de Kauw”, zei de arts, zich tot mij wendend: „Zoals ik al zei, none of us are free.” Mijn maag kromp ineen. Werd er in mij ook gesneden?

„Jij hebt geslachtsziekte”, zei de geleerde huismus met een minzaam glimlachje, om vervolgens, trekkend met het linkerbeen de ziekenzaal te verlaten.

Wordt vervolgd

Beluister lied bij deze aflevering en filmpje ‘Grutto’s uitgerust met satelliet zender’ via nrc.nl/achterpagina