Grote boodschap en een glimmend uur

E n zo werd het toch nog een latertje. Kwart over één in de nacht. Dat komt, goede documentaires zijn in Nederland kennelijk alleen voor nachtbrakers bedoeld. De documentaires uit de reeks Import van de VPRO zijn bijna altijd uitzonderlijk, maar je moet wel uit heel hard hout gesneden zijn (of werkloos) wil je ze kunnen zien. Gisteravond anderhalf uur registratie van de intimiteit van de praktijk van een Franse huisarts, met af en toe zijn openhartige commentaar. Het begon met een stervende man en een fonkelnieuw baby’tje, het eindigde met een levensmoede vrouw en een zwangere buik. Daar tussenin: de menselijke gesteldheid in al haar droevige verschijningsvormen, door de niet zachtzinnige maar toegewijde huisarts en de alerte, onzichtbare camera’s haarscherp geregistreerd.

Verder had de televisie me nauwelijks iets te bieden.

Ja, het verbod op de reclamespot waarin Maurice de Hond ons wijst op zijn onderzoek waaruit gebleken zou zijn dat de Nederlandse Energie Maatschappij de goedkoopste leverancier is. Ik heb dat altijd een sneu spotje gevonden. Zat De Hond zo in geldnood door de strijd voor Ernst Louwes? Na drie maanden heeft de Reclame Code Commissie eindelijk besloten dat De Hond te gezaghebbend is voor deze grote boodschap. Cadeautje voor de NEM, want die campagne liep al op zijn einde en ineens was daar een smak publiciteit. De directeur mocht bij On Air nog eens komen uitleggen waarom we allemaal moeten overstappen op de NEM. Onbetaalbare publiciteit. Met dank aan de Reclame Code Commissie!

Wanhopig zappend kwam ik terecht bij De Zwoele Stad, een samenwerkingsproject tussen AT5 en Het Gesprek. De Zwoele Stad was voorheen een prima AT 5 zomerprogramma, één presentator, twee BN-gasten in een zitje van een tuincentrum. Een relaxed, zomers uur, niks mis mee. Maar door de ‘samenwerking’ moeten beide omroepen een presentator leveren. Nu waren het Rick de Leeuw (HG) en Gülden Ilmaz (AT5), ik heb ook al Theodor Holman en Frank Awick gezien. Het probleem is: die presentatoren hebben niks met elkaar en voegen niets aan elkaar toe. De Leeuw is een leuke persoonlijkheid die dit prima alleen zou kunnen, wat Ilmaz precies kan, zag ik niet. Holman en Awick: twee werelden die elkaar nergens raken. Een duo moet inhoudelijk en van harte een duo zijn (Barend & Van Dorp) en niet een (omroeppolitiek) bedenksel. Aan mijn aandeel in een duopresentatie denk ik trouwens met schaamte terug. Cabaretière, schrijfster, columniste Paulien Cornelisse wist gisteravond zelfs van een ongemakkelijk interview een glimmend uur te maken. Wat is die vrouw leuk!