Onsamenhangend maar inspirerend

Mijn ‘kijkdienst’ begint als ik net een dag terug ben van een paar heerlijke televisieloze vakantieweken. Lezen, praten, af en toe een krant, nadenken. En vooral: genieten van geen televisie. En zoals na elke vakantie dacht ik ook nu weer: zo wil ik altijd leven, met boeken, muziek, gedachten, de krant en zonder televisie. Maar de liefde voor dit verleidelijke medium is groter dan de haat, ik ben nog niet terug of ik kijk al in de gids of er ‘iets leuks’ is op tv. Een haat-liefdeverhouding in z’n zuiverste vorm.

Tweede probleem als Zomerkijker: ik heb zelf ook voor de televisie gewerkt. En als ik vanaf de bank lekker scherp zit te kijken, is er altijd een stemmetje dat zegt: deed jij het zelf dan zoveel beter?

Ik had me voorgenomen om voor dit stukje Zomergasten nummer twee te laten voor wat het was. Ik wou kijken naar De Fortis Files (Canvas), omdat ik net De Prooi, over de val van ABN Amro, had verslonden en ik de afgang van de Belgische bankgraaiers ook wel wou zien. Ik wilde ook nog één van de mooiste documentaires van het IDFA zien: Man on wire, over de Franse koorddanser Philippe Petit die op een draad tussen de Twin Towers heeft gelopen (BBC 2). En ik had Bergen Geestgrond (RTV N-H) opgenomen, over 24 kunstenaars die hun wortels hebben in Bergen. Mijn zomeravond was vol gepland. Alleen: ik ging toch even naar Zomergast Prem Radhakishun kijken. En vond mezelf drieënhalf uur later uitgeput en opgewonden op de bank terug. Volgepompt met de over elkaar buitelende ideeën van Prem, die vurig, soms onsamenhangend, inspirerend en leerzaam, over ons werden uitgestort.

Margriet van der Linden zat als een strenge meesteres tegenover hem, ze had zich kennelijk voorgenomen hem niet te veel ruimte te geven, er geen gezellig onderonsje van te maken, hem streng te confronteren met zijn tegenstrijdigheden en vooral niet te lachen. Dat is haar ten dele gelukt. Ze heeft niet of nauwelijks gelachen, hij was gehoorzaam, maar nam toch veel ruimte. Zijn breedsprakige toelichtingen op de (mooie) fragmenten, zijn ongezouten meningen (onder meer over de publieke omroep, hoera!!) bonkten als tegen een betonnen muur, waar geen barstje in kwam. Bij mij wel, al raakte ik ook uitgeput. Ik houd wel van mensen als Prem (hij noemde Fortuyn, Theo van Gogh, ik dacht aan Adelheid Roosen). Slim, dapper, onconventioneel, soms irritant, maar zo broodnodig en zo zeldzaam in het steeds bleker wordende medialandschap. Zomergasten was ijsthee en warme bruine rum. Van het ene word je lekker warm, van het andere word ik niet warm of koud.

En Bergen Geestgrond van Sylvia Holstijn hielp me heerlijk de nacht in.